Leo jeszcze raz przesunął palcem po ekranie telefonu, sprawdzając godzinę. Ciemność w dawno nieużywanej hali warsztatowej zdawała się gęstnieć, jakby ściany chłonęły światło. Szedł powoli, starając się nie zapalić latarki – nie chciał, żeby ktoś go zauważył. W końcu nie codziennie włamuje się do opuszczonego budynku po lekcjach. Obok niego szła Lena – jego najlepsza przyjaciółka z klasy. Była wyraźnie podekscytowana. „Nie wierzę, że to robimy!” szepnęła. Leo tylko się uśmiechnął. Znaleźli anonimowy wpis na lokalnym forum: 'W starej hali przy torach można znaleźć coś, co nigdy nie powinno się tam znaleźć.' Zaintrygowani, postanowili sprawdzić to na własną rękę. Wybijające się spod ich butów resztki szkła pobrzękiwały cicho. Rozświetlił telefonem kawałek muralu, który ktoś wymalował na ścianie – była tam dziwaczna postać bez twarzy, z rozwianymi włosami i wielkimi oczami. Czegoś takiego nie widział wcześniej w tej okolicy. Głębiej w hali panował zaduch. Leo już chciał wycofać się z dość nieprzyjemnej eksploracji, gdy Lena zatrzymała się przy podłodze, kucając. „Spójrz na to.” Zauważył pod jej palcami metalową płytkę, prawie całkiem przykrytą kurzem i śmieciami. Pochylił się bliżej. Na powierzchni widniał rząd dziwnych, migoczących znaków – wyglądały, jakby ktoś wypalił je nowoczesnym laserem. Lena lekko ostukała płytkę, a wtedy... od dołu rozbłysło lodowate błękitne światło. W tej samej chwili otoczenie zawirowało. Leo poczuł, jakby grunt pod nogami zamienił się w wodę, a powietrze nagle zgęstniało. Złapał Lenę za rękę, starając się nie panikować. Nagle wokół nich pojawiły się fale światła, a stara hala ustąpiła miejsca zupełnie innemu krajobrazowi. Stali teraz na szczycie klifu, patrząc na niekończący się ocean i trzy obce księżyce na niebie. Z oddali dobiegał dźwięk, jakby coś ogromnego otwierało skrzydła. Leo i Lena spojrzeli po sobie – czy to był świat poza ich wyobraźnią? Gdy rozbrzmiał kolejny dźwięk, potężniejszy niż wcześniej, zza skał wyłoniła się postać – coś, czego nie dało się porównać do żadnego zwierzęcia z Ziemi. W tej chwili Lena ścisnęła dłoń Leo i szepnęła: „Czy widzisz to samo co ja?”