Późny wieczór, na dachu dawno opuszczonego obserwatorium astronomicznego na obrzeżach Warszawy. Powietrze miało chłodny, metaliczny posmak, a światła miasta przypominały rozmazane żarówki pod powiekami. Anka przejechała palcem po wilgotnej barierce, spoglądając na Kacpra i Olę, którzy niecierpliwie przestępowali z nogi na nogę. “Na pewno chcesz tam wejść?” – zapytała nieco żartobliwym tonem, ale w jej głosie drżała ciekawość. Ola, jak zwykle najodważniejsza, weszła do okręgu ułożonego z granitowych kolumn stojących między chwastami, pośrodku głównego tarasu. Kacper głośno wciągnął powietrze i wszedł za nią, dzierżąc w ręku latarkę. Do środka prowadziły ledwie widoczne, obrośnięte mchem schodki. Anka dołączyła do przyjaciół – pod stopami poczuła szorstkość kamieni, a przez chwilę wydawało się jej, że światło latarki odbija się od czegoś nieuchwytnego, pulsującego w powietrzu. W centrum kolistej konstrukcji leżała płaska płyta kamienna. Na jej powierzchni wyryto geometryczne symbole i wzory przypominające gwiazdozbiory. Gdy Ola dotknęła centralnego motywu – spirali rozchodzącej się na zewnątrz z drobnych lśniących grotów – z kamieni uniósł się blady, niebieskawy blask. Powietrze zgęstniało jak mgła. Z każdej kolumny popłynęły świetlne smugi, splatające się w powietrzu, aż nad ich głowami utworzyło się coś na kształt wirującej, otwierającej się bramy. Anka poczuła lekki zawrót głowy, jakby jej ciało na chwilę zrobiło się lżejsze, eteryczne. Kacper patrzył szeroko otwartymi oczami na wirujące światło, a Ola już wyciągała rękę ku portalowi, jakby niewidzialna siła przyciągała ją do środka. Nagle ciszę przerwał cichy, dźwięczny głos, którego źródła nie mogli dostrzec. “Kto przekroczy Granitowe Kolumny, wejdzie do świata, z którego nie ma odwrotu bez odpowiedniej ceny.” Przyjaciele spojrzeli po sobie. Portal rozświetlił się jeszcze intensywniej, wirując coraz szybciej. W powietrzu czuć było elektryczność i obietnicę przygody, która mogła odmienić ich życie. Ola zrobiła pierwszy krok w kierunku światła, a Anka i Kacper zatrzymali się na granicy kolistego cienia. Czy powinni pójść za nią, czy wycofać się, póki jeszcze mogą? W tej samej chwili z portalu wynurzyła się smukła sylwetka, rzucając na ich stopy długi cień. Przez moment nikt się nie poruszył, a światło portalu pulsowało w rytm bicia ich serc...