Stara miejska biblioteka od zawsze wydawała się Zuzie, Tomkowi i Marii miejscem pełnym sekretów. Byli już dorośli, ale zakurzone regały, ciche szmery między półkami oraz przestarzały zapach książek sprawiały, że za każdym razem czuli dreszcz przygody. Pewnego burzowego wieczoru, gdy ostatni czytelnicy opuścili bibliotekę, a wiatr huczał za oknami, postanowili sprawdzić, czy opowieści o "sali cieni" są prawdziwe. Przemierzali korytarze, których nie widzieli nigdy wcześniej, prowadzeni przez dziwne poczucie niepokoju i ekscytacji. W pewnym momencie Zuzia zauważyła wypłowiałą księgę odstającą lekko od innych. Gdy ją pociągnęła, cały regał powoli odsunął się na bok, ukazując ciemny, wąski przejście. Bez słowa, z drżącymi dłońmi sięgnęli po latarki i weszli do środka. Korytarz był wyłożony starymi płytkami, na których widniały tajemnicze znaki i rysunki przypominające sny. W powietrzu unosiły się dziwne szepty, choć nikt nie mówił ani słowa. Zza rogu migotało blade światło, a ich cienie tańczyły na ścianach. Nagle droga rozdzieliła się na trzy boczne korytarze. Na ścianach pojawiły się napisy: "Wybierz mądrze, bo nie każda ścieżka prowadzi do powrotu". Przyjaciele wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Każda ścieżka była inna: jedna tonęła w błękitnej poświacie, druga była pogrążona w głębokiej ciszy, a trzecia pulsowała czerwonawym światłem. Zanim jednak podjęli decyzję, powietrze zatrzęsło się od głuchego dźwięku dochodzącego z głębi korytarza, a światła latarek zaczęły migotać...