Była już prawie północ, gdy Magda, Tomek i Lena, kręcąc się po opustoszałym rynku, stanęli pod Zielonym Zegarem. To stare, mosiężne cudo od lat wybijało każdą godzinę w samym sercu miasta, choć nikt poza nimi nigdy nie zwracał na nie większej uwagi. – Mówiłem, że od dawna chcę tu wrócić – szepnął Tomek, wodząc palcami po wilgotnych kamieniach. – Moja babcia twierdziła, że pod zegarem ukryte są drzwi do innego świata. Magda przewróciła oczami, ale Lena, która zawsze szukała przygód, przyklękła i zaczęła opukiwać fundament. Nagle spod jej dłoni dobiegł suchy, pusty dźwięk. Przesunęła dłonią jeszcze raz – i poczuła lekkie drżenie. Kamień odsunął się z cichym szelestem, ukazując niewielkie żelazne drzwi. Były ozdobione zielonym ornamentem przypominającym liście. – Serio? – Magda spojrzała z niedowierzaniem. – To musi być tylko jakiś schowek… Ale Lena już szukała klamki. Drzwi, choć wyglądały solidnie, otworzyły się bezszelestnie. Za nimi rozciągał się wąski, kręty korytarz zalany pulsującym, zielonym światłem. Tomek spojrzał na zegar – było dokładnie 00:00. Dźwięk dzwonu rozbrzmiał wokół nich, a światło w korytarzu przybrało tajemnicze odcienie purpury i błękitu. W głębi rozległ się szept: – Tylko ci, którzy wierzą w niemożliwe, mogą przejść dalej… Magda, chociaż nie chciała się przyznać, poczuła, jak dreszcz przebiega jej po plecach. Lena ruszyła pierwsza, znikając wewnątrz. Tomek spojrzał na Magdę pytająco – ona skinęła głową i razem weszli w nieznane. Za progiem świat zupełnie się odmienił. Wisiały tu świecące drzewa, pod stopami rosły przezroczyste paprocie, a powietrze przeszywały dziwne, niskie dźwięki przypominające cichy śmiech. W oddali migotały sylwetki istot, jakich nigdy dotąd nie widzieli. Nagle ziemia pod ich stopami zaczęła się lekko uginać, a przed nimi pojawiła się postać odziana w srebrzysty płaszcz. Miała maskę z lśniącego szkła i trzymała w dłoni świetlistą kulę. – Witajcie, poszukiwacze. Czy jesteście pewni, że chcecie poznać prawdę tego świata? – zapytała melodyjnym głosem. Przyjaciele spojrzeli po sobie, czując narastające napięcie. Co czekało ich za kolejnym zakrętem? Czy odważą się zrobić kolejny krok?