Wszystko zaczęło się w ponury, deszczowy wieczór, kiedy Lena, Oskar i Patryk utknęli sami w starym domu ciotki Oli. Prąd zgasł, internet padł, a ich smartfony rozładowały się niemal jednocześnie. Siedząc na zimnej podłodze w salonie, zaczęli żartować z nawiedzonych domów i duchów, by rozładować napięcie. Ale gdy Lena zauważyła, że pod ciężką, starą szafą z lat 50. coś błyszczy, nie mogła się oprzeć, by nie sprawdzić, co to jest. Oskar przysuwał mebel z wysiłkiem, a Patryk świecił latarką czołówką znalezioną w piwnicy. Nagle pod szafą otworzyła się szczelina – nie była to zwykła dziura, lecz coś przypominającego migoczące lustro, przez które widać było światło i poruszające się cienie. Lena, ciekawska z natury, musiała dotknąć powierzchni portalu. Pod palcami poczuła chłód, zupełnie inny niż temperatura pokoju. Gdy tylko jej dłoń zniknęła wewnątrz, poczuła lekki szarpnięcie – zupełnie jakby coś ją ciągnęło. Spojrzała na chłopaków, lecz zanim zdążyła ich ostrzec, powierzchnia portalu pochłonęła ją całą. Patryk i Oskar spojrzeli po sobie przerażeni, ale nie mogli zostawić przyjaciółki samej. Bez zastanowienia zanurzyli się w portal, czując, jak wszystko wokół rozpływa się w wirujące kolory. Przez chwilę nie słyszeli nic, poza własnym oddechem. A potem… twardo wylądowali na ziemi. Kiedy otworzyli oczy, Lena już na nich czekała. Znajdowali się na ogromnej łące, pod fioletowym niebem pełnym trzech księżyców. W oddali widać było dziwne, wysokie drzewa, których liście przypominały szklane talerze, i unoszące się w powietrzu kamienne wyspy. Poza nimi nie było nikogo. Usłyszeli cichy szelest trawy. Spoza wzgórza wynurzyła się postać – wysoka, w długiej, srebrnej pelerynie. Mimo że była kilka metrów dalej, Lena miała wrażenie, że patrzy prosto na nią. Postać powoli podeszła i zatrzymała się dokładnie naprzeciwko nich. Zamiast twarzy miała gładką, połyskującą maskę, w której odbijały się wszystkie trzy księżyce. W wyciągniętej dłoni trzymała klucz – taki, jakiego żadne z nich nigdy nie widziało. – Przybyliście – powiedziała głosem, który rozbrzmiewał jednocześnie w ich głowach i wokół nich. – Czy jesteście gotowi poznać prawdę o tym świecie? Patrząc po sobie, trójka nastolatków nie była pewna, czy chce usłyszeć odpowiedź. Ale nie było już odwrotu…