Ruiny starego kina Syrena od dawna były ulubionym miejscem spotkań Tomka i Leny. Miasto powoli zapominało o budynku, który przed laty tętnił życiem, teraz jednak ukrywał się za gąszczem dzikich krzewów i graffiti. Tego popołudnia wiatr niósł słodki zapach spalonego popcornu, a światło przedzierające się przez dziurawy dach rzucało na podłogę fantastyczne wzory. Tomek, choć miał już siedemnaście lat, wciąż czuł dreszcz ekscytacji, kiedy zaglądał do opuszczonych korytarzy z latarką. Lena szła za nim, nieco niechętna, lecz ciekawa. "Myślisz, że ta historia o zaginionych projektorach to prawda?" – zapytała. Tomek wzruszył ramionami, lecz myśl o tajemnicy rozbudziła w nim dziecięcą żądzę przygody. W pewnym momencie jego wzrok przykuł nietypowy fragment podłogi za starym ekranem. Przypadkowo stanął na wyblakłej płytce, która nagle zapadła się pod jego stopą. Rozległ się cichy chrzęst i tuż przed nimi odsłonił się otwór. Ciemny tunel prowadził pod kino, a powietrze wypełniła dziwna, metaliczna woń. Lena spojrzała z powątpiewaniem na brata. "Chcieć wejść tam? Jesteśmy szaleni." Ale Tomek już wyciągał telefon, by oświetlić sobie drogę. Zeszli ostrożnie po starych schodach, a korytarz wydawał się nieskończony. Ściany pokryte były tajemniczymi rysunkami — gwiazdy, astrolabia, nieznane alfabetami inskrypcje. W końcu dotarli do drzwi. Nie były to jednak zwykłe drzwi. Metalowa rama pulsowała delikatnym, niebieskim światłem, a sama powierzchnia przypominała nieruchome fale wody. Lena wyciągnęła rękę, a jej palce na ułamek sekundy zanurzyły się w przejrzystej tafli drzwi, by nagle zniknąć. Oboje spojrzeli po sobie w milczeniu, gdy po drugiej stronie portalu pojawił się ruch—cień, który nie powinien tam być. Nagle rozległ się głuchy dźwięk, jakby ktoś lub coś nadchodziło od środka...