Na siódmym piętrze starej warszawskiej kamienicy od zawsze panowała osobliwa cisza. Schody skrzypiały tak, jakby pamiętały każde stąpnięcie, a ściany miały w sobie zapach starych książek i wilgoci. To właśnie tutaj, w czwartek późnym wieczorem, spotkali się Leon, Matylda i Patryk. Przyszli tu nie bez powodu. Leon wynajął mieszkanie zaraz pod dachem, a od momentu wprowadzenia codziennie budził się z uczuciem, że ktoś go obserwuje. Jednak to, co przyciągnęło ich uwagę tego wieczoru, było znacznie bardziej konkretne: tuż naprzeciw drzwi Leona pojawiły się dziwne, nieznane dotąd drzwi z rzeźbionymi ornamentami — nie pasowały do żadnego stylu, a ich kolor był niemożliwy do określenia. — Przysięgam, wczoraj tego tu nie było — powiedział Leon, przykładając dłoń do połyskującej klamki. — Może ktoś remontuje? — zaproponowała sceptycznie Matylda, zerkając na Patryka. Patryk tylko pokręcił głową. — Kto remontuje drzwi o drugiej w nocy? Nim ktokolwiek zdążył zareagować, klamka zadrżała i sama się przekręciła. Drzwi otworzyły się bezgłośnie, ukazując wnętrze spowite gęstą, neonową mgłą. Zamiast ściany było tam coś... innego. Ciemność mieniła się setkami barw, jakby patrzyli na miasto nocą przez kalejdoskop. Matylda zrobiła nieśmiały krok w przód, a jej cień rozlał się po podłodze i, ku zdziwieniu wszystkich, zaczął poruszać się niezależnie. W środku dało się słyszeć cichy śmiech — wysoki, metaliczny, nienależący do żadnego człowieka. Patryk wyciągnął rękę, by zatrzymać przyjaciół, ale już było za późno. Leon przekroczył próg, a świat wokół zaczął się rozpływać. Ściany kamienicy oddaliły się, a oni stali na środku czegoś, co przypominało korytarz zbudowany ze światła. Na końcu korytarza majaczyła sylwetka. Miała niebieskie oczy, które zdawały się przeszywać ich na wylot. Wokół postaci wirujące płatki papieru układały się w słowa: "Przyszliście, bo szukacie odpowiedzi. Ale czy jesteście gotowi je usłyszeć?" W tej samej chwili drzwi za nimi zatrzasnęły się z hukiem i wszystko wokół rozbłysło oślepiającym światłem...