Znaliśmy to miejsce tylko z opowieści starszych — masywny, neogotycki budynek położony na obrzeżach miasta, dawna biblioteka Uniwersytetu. W dzień przypominał raczej opuszczony dworek, którego nikt nie chce się tknąć. Nocą jego ciemne okna błyszczały w świetle księżyca, jakby zapraszały śmiałków do środka. Pewnego popołudnia ja, Ola, namówiłam moich przyjaciół — Igora i Weronikę — na małą eksplorację. Początkowo chcieliśmy tylko zrobić kilka zdjęć do projektu, ale coś nie dawało mi spokoju od kiedy zobaczyłam na planie miasta zaznaczone tuż pod budynkiem nieoznaczone pomieszczenie. Jakiś rodzaj podziemi? Przemykając przez popękane schody i korytarze, śmialiśmy się z własnego strachu. Wytarte napisy na ścianach, stare globusy i szafki pełne zakurzonych książek wydawały się niegroźne. Jednak w piwnicy, za zardzewiałymi drzwiami, natrafiliśmy na coś niespodziewanego — żelazny właz, zamknięty na trzy kłódki. Igor próbował otworzyć je zszywką, Weronika z przejęciem robiła zdjęcia. Ja zauważyłam, że jedna z kłódek jest nowsza niż pozostałe. W końcu, przy dużej determinacji i odrobinie szczęścia, udało nam się otworzyć właz. Za nim była wąska, opadająca w dół klatka schodowa. Z ciemności bił chłód, a powietrze pachniało wilgocią i kurzem. Schodziliśmy powoli, oświetlając sobie drogę latarkami z telefonów. Na dole czekał nas korytarz, którego ściany pokryte były lustrami — każdy inny, każdy krzywił odbicia w nienaturalny sposób. Kiedy jednak spróbowaliśmy przejść przez korytarz, zauważyliśmy, że nasze odbicia nie nadążają za ruchem. Gdy Ola machnęła ręką, jej odbicie zrobiło to sekundę później. Igor zbladł, a Weronika cicho szepnęła, abyśmy zawrócili. Ale wtedy z ciemności na końcu korytarza pojawił się dziwny blask, jakby ktoś w oddali zapalił świecę...