W mroźny, październikowy wieczór, kiedy mgła snuła się leniwie między pniami starych dębów, Lena, Michał i Dawid wędrowali leśną ścieżką na obrzeżach miasta. Las Cisowy, jak nazywali go miejscowi, miał reputację miejsca, którym lepiej nie spacerować po zmroku. Plotki mówiły o znikających zwierzętach, o dziwnych śladach i niewyjaśnionych hałasach. Dla nich jednak to miała być zwykła, jesienna wyprawa – a przynajmniej tak sądzili. Lena z trudem stłumiła dreszcz. "Naprawdę myślicie, że coś tu jest?" spytała, patrząc pod nogi, by nie potknąć się o korzenie. Dawid, z latarką przyczepioną do plecaka, uśmiechnął się kątem ust. "Tylko stare legendy. Gdyby coś tu żyło, już dawno byśmy to zauważyli." Nagle Michał, idący na przodzie, zatrzymał się gwałtownie. "Czekajcie. Słyszeliście to?" Wszyscy zamarli. Wśród szelestu liści wyraźnie słychać było ciche brzęczenie, jakby ktoś potrząsał ogromnym pękiem kluczy. Szli dalej, aż napotkali polanę, na środku której stało coś, co nie powinno istnieć. Nad mchem i wilgotną ziemią unosiła się świetlista, bursztynowa kopuła. Płynne światło falowało, tworząc mistyczne wzory. Lena ostrożnie podeszła bliżej. "To... wygląda jak portal," szepnęła, jej głos rozbrzmiał w ciszy niczym dzwonek. Z wnętrza kopuły dochodził szept, niezrozumiały, a jednak intrygujący. W powietrzu czuć było prąd, jakby cały las nagle ożył. Dawid wyciągnął rękę – światło natychmiast zareagowało błyskiem. Michał spojrzał na przyjaciół pytająco. "Przechodzimy?" Zanim zdążyli się zdecydować, coś poruszyło się po drugiej stronie portalu. Tajemniczy cień przemknął tuż obok, a ze świetlistej tafli wyłoniła się postać, której twarzy nie potrafili rozpoznać. Zamarli w bezruchu, nie wiedząc, czy powinni się cofnąć, czy może... wejść dalej.