Sine niebo północy rozświetlały pierwsze promienie słońca, gdy Eirik stanął na skraju klifów, wpatrując się w burzliwe wody Morza Bałtyckiego. Wioska Jomsborg, otoczona wysokimi palisadami, tętniła życiem pośród surowego, dzikiego krajobrazu. Rozbrzmiewały pokrzykiwania wojowników, dźwięk ostrzonych toporów i śmiech młodzieży – lecz tego dnia atmosfera była inna niż zwykle. Do wioski dotarły pogłoski o tajemniczej mapie, którą przypadkowo odnalazła Ingrid, najmłodsza córka miejscowego kowala. Eirik nie był zwykłym chłopcem – jego ojciec poległ w bitwie z Sasami, a matka, znachorka, wierzyła, że przeznaczenie Eirika jest zapisane w gwiazdach. Choć miał ledwie siedemnaście lat, już nosił w sobie odwagę i spryt godny największych wojowników. Razem z przyjaciółmi – Ingrid i Bjornem, synem najsłynniejszego żeglarza Jomsborga – postanowili rozwikłać tajemnicę starej mapy, na której dziwnymi runami oznaczono coś głęboko pod klifami. Pod osłoną nocy, wymykając się przez bramę, Eirik niósł ukrytą pod płaszczem mapę i kościaną rękojeść starego miecza, odziedziczoną po ojcu. Grupka przyjaciół, mimo ogromnego napięcia, nie mogła ukryć ekscytacji, gdy dotarli na miejsce wskazane przez runy. Przed nimi rozciągała się ciemna grota, z której dochodził ledwie słyszalny, melodyjny pogłos – jakby ktoś od dawna czekał na ich przybycie. Kiedy Bjorn wyciągnął zapaloną pochodnię, wśród skał rozbłysły miedziane refleksy na dziwacznych symbolach wyrytych w ścianach. Spotkały ich nagłe podmuchy chłodnego powietrza, a cień czegoś ogromnego przemknął gdzieś głębiej we wnętrzu groty. Gdy byli już gotowi zrobić pierwszy krok w głąb, Ingrid odczytała fragment starożytnych run, a ziemia pod ich stopami niespodziewanie zaczęła drżeć, sprawiając, że cała trójka zatrzymała się w bezruchu – coś się zbliżało…