Ciemność korytarza była gęsta jak smoła, a zimna, zardzewiała klamka niemal parzyła dłoń Wiktora. Dźwięk padających deszczowych kropel mieszał się z przyspieszonym oddechem Ani i stłumionym śmiechem Maksa. Stara willa na wzgórzu — opuszczona od ponad stu lat — stała się ich azylem i tajemniczą odskocznią od szarej codzienności. Tego wieczoru, uzbrojeni w latarki, notatniki i niekończącą się ciekawość, postanowili przeszukać najstarszą część piwnicy. Plotki głosiły, że w tych murach, gdzie ściany przesiąknięte były echem dawnych historii, czas płynie inaczej, a rzeczywistość bywa bardziej krucha, niż przyznają dorośli. Schodząc głębiej, natrafili na potężne, metalowe drzwi pokryte dziwnymi znakami, których nie znaleźliby w żadnym podręczniku do historii. Ania, zafascynowana archaicznym wzornictwem, nie mogła powstrzymać się od dotknięcia jednego z symboli. W tej samej chwili w ścianie rozbłysły linie światła, układając się w zawiłe wzory, a powietrze zgęstniało, wibrując od nieznanego dźwięku. Za drzwiami znajdowało się coś, co przypominało nie tyle kolejne pomieszczenie, ile wejście do innego wymiaru — widzieli drzewa rosnące do góry nogami, rzeki płynące po niebie, a na horyzoncie, tuż poza zasięgiem wzroku, poruszały się tajemnicze postacie o lśniących oczach. „Wchodzimy?” szepnął Maks, a echo jego głosu zadrżało w powietrzu. Drzwi zaczęły się powoli otwierać, a zza progu zaczęła wylewać się mlecznobiała mgła. W środku, pośród mgły, coś się poruszyło — coś, co odwróciło się w ich stronę i wykonało gest zaproszenia...