Miasto tętniło życiem nawet po zmroku, lecz Park Miejski był w nocy zupełnie inny niż za dnia. Szymon, Lena i Igor wiedzieli o tym doskonale, jednak tej nocy postanowili wymknąć się z domu, by sprawdzić, czy prawdziwe są plotki o dziwnych odgłosach, które słychać tuż po północy.\n\nZakradli się za starą altanę, o której mówili wszyscy miejscowi. Lena przycisnęła palec do ust i nakazała ciszę, kiedy przez mrok przemknęła sylwetka kota. Ale nie był to zwyczajny kot. Miał na sobie miniplecak i coś, co wyglądało jak mały zegarek na łapie.\n\n"Widzieliście to?" – szepnął Igor, nie kryjąc ekscytacji. Szymon przytaknął, patrząc, jak zwierzak znika za gęstymi krzakami. Troje przyjaciół skradło się za nim, starając się nie narobić hałasu. Wkrótce dostrzegli blade światło bijące spod starego dębu.\n\nPod drzewem zebrali się przedstawiciele różnych gatunków: jeże, wiewiórki, koszatki, a nawet sowa, która wydawała się przewodniczącą zgromadzenia. Zwierzęta wymieniały się dziwnymi przedmiotami, szeptały między sobą i rzucały pełne niepokoju spojrzenia w stronę zasłoniętej szmatą klatki ustawionej na środku polanki.\n\nLena przełknęła ślinę i odruchowo złapała Szymona za rękę. "Co tu się dzieje?" – wyszeptała.\n\nW tym momencie sowa uniosła skrzydło i uciszyła zebranych. "Drodzy członkowie Nocnego Klubu Odkrywców,” zaczęła, "przyszedł czas, by podjąć najważniejszą decyzję w naszej historii..."\n\nLecz zanim skończyła mówić, ktoś zza dzieci zaszeleścił liśćmi. Troje przyjaciół spojrzało za siebie i... zobaczyli parę świecących oczu w ciemności, które powoli zbliżały się w ich stronę.