W Lesie Echo, otaczającym niewielkie miasteczko, od pokoleń krążyły dziwne opowieści. Mówiono, że nocą między drzewami dzieją się rzeczy, których dorośli nie widzą. Karolina, Igor i Lena, trójka przyjaciół z ósmej klasy, traktowali te historie jako zabawne wymysły. Ich beztroska skończyła się pewnej burzowej nocy, gdy ukochany pies Karoliny, Tytan, wybiegł z domu i przepadł bez śladu. Przez następny tydzień cała trójka przeczesywała okolice. Ostatnie ślady łap prowadziły w głąb Lasu Echo, w stronę miejsca, którego nawet starsi mieszkańcy miasteczka unikali po zmroku. Zdeterminowani, by odnaleźć Tytana, umówili się na wyprawę w piątek wieczorem. Każde miało ze sobą latarkę, komórkę i coś na przekąskę, chociaż Lena żartowała, że i tak najbardziej boi się własnej wyobraźni. Las nocą był zupełnie inny niż za dnia. Wszystko wydawało się bliższe, ciemniejsze, a cienie obracały się wokół własnej osi. Ptaki milczały, a tylko odgłosy gałęzi łamanych przez wiatr i ciche szelesty w krzakach przypominały, że las żyje. Karolina, choć zwykle twarda i racjonalna, nagle poczuła się nieswojo, gdy tuż przy ścieżce przebiegła lisica, zatrzymała się i spojrzała prosto na nich, jakby chciała ich przed czymś ostrzec. Szli dalej, wśród drzew, aż Igor dostrzegł na ziemi zielonkawą, fosforyzującą sierść. Taką samą, jaką miał Tytan po wieczornych zabawach z nową zabawką, która świeciła w ciemności. Ślady prowadziły głębiej, gdzie las był najbardziej gęsty, a drzewa rosły tak blisko, że latarki nie dawały wiele światła. Nagle z cienia wyłoniły się sylwetki zwierząt. Sarny, jeże, nawet sowa, wszystkie patrzyły na dzieci, jakby na coś czekały. Lena już miała zawołać, ale w tej samej chwili z głębi lasu dobiegł pojedynczy, przeciągły szczek. Głos Tytana przerywany dziwnym, nieznanym dźwiękiem... Czyżby ktoś – lub coś – próbowało się z nim porozumieć? Przyjaciele spojrzeli po sobie. Byli bliżej odpowiedzi niż kiedykolwiek, ale to, co miało się wydarzyć, mogło zmienić ich spojrzenie na zwierzęta i Las Echo na zawsze.