Basia i Filip bardzo lubili spędzać czas razem. Pewnego letniego wieczoru postanowili, że będą spać w domku na drzewie, który zbudował tata Filipa. Domek był schowany wysoko między gałęziami starego dębu. Basia zabrała latarkę i swoją ulubioną poduszkę, a Filip wziął ciepły koc i misia Kazika. Wieczorem, gdy mama przyniosła im kakao, niebo było już ciemnogranatowe, a gwiazdy zaczęły mrugać nad ich głowami. Przez małe okienko domku Basia patrzyła, jak ogród wygląda nocą – wszystko było inne niż za dnia. Cienie tańczyły po trawie, a na trzeciej gałęzi siedział niewielki ptaszek, który sennie pochrapywał. Nagle, kiedy oboje próbowali zasnąć, usłyszeli coś bardzo dziwnego. Najpierw ciche tup, tup, potem lekkie szuranie. Latarka Basi zaczęła się świecić słabiej, więc Filip szybko potrząsnął nią, żeby dała więcej światła. - Słyszysz to? – szepnęła Basia. - Tak… - odpowiedział Filip trochę wystraszony, ale też zaciekawiony. Dźwięk stawał się coraz głośniejszy. Coś jakby powoli wspinało się po drzewie, zbliżając się do ich domku. Światło latarki zaczęło drżeć. Nagle na zewnątrz, przy okienku, pojawił się dziwny cień – ktoś albo coś patrzyło do środka! Basia i Filip zrobili wielkie oczy i mocno ścisnęli swoje dłonie. Kto lub co mogło ich odwiedzić w środku nocy?