Gdy słońce schowało się za linią lasu, miasto Zawilczany wyciszyło się pod ciężarem letniej nocy. Na dachach i w zaułkach cicho przesuwały się cienie – to te, które znały prawdziwe życie nocą. Wśród nich był młody szop o imieniu Remik, którego ciekawość zawsze pchała tam, gdzie nie powinien się znajdować. Remik mieszkał z rodziną pod starą werandą. Jednak tej nocy nie potrafił zasnąć. W powietrzu czuł coś osobliwego, jakby słodko-gorzki zapach tajemnicy przesiąkał wilgotną ziemię. Coś go przyciągało na dach biblioteki, gdzie – jak podsłuchał dzień wcześniej – miało się odbyć „spotkanie starszyzny”. Z bijącym sercem przemknął przez ogrody pełne ślimaków i zgniłych jabłek, aż w końcu wdrapał się na śliską rynnę. Na dachu już czekały znajome sylwetki: siwowłosa wrona Lusia, stary szczur Borys i Lisa, niepozorna kunka o przenikliwym spojrzeniu. Remik próbował wtopić się w cień, ale Lisa zaraz go wypatrzyła. – Ty tu pierwszy raz, prawda? – wyszeptała, zbliżając się cicho. Remik tylko skinął głową, czując, że przekracza niewidzialny próg między dzieciństwem a światem, o którym dorośli szopy nie chcieli mówić. – Chodź, zaczynamy – odezwała się Lusia. – Musisz usłyszeć, co się wydarzyło w nocy. Wszyscy zgromadzeni usiedli w kręgu. Wrona podniosła coś w dziobie – błyszczący przedmiot, który wyglądał jak klucz. – Ktoś otworzył stare drzwi w piwnicach ratusza – zaczęła. – Tylko my wiemy, co tam się naprawdę kryje. Remik poczuł, że serce wali mu w piersi. Słowa Lusi unosiły się nad dachem niczym mgła. Co znajdowało się za tymi drzwiami? Dlaczego zwierzęta trzymały to w tajemnicy przed ludźmi? – Dziś w nocy musimy się tam dostać – szepnęła Lisa. – Ale nie wszyscy wyjdą stamtąd tacy sami. Remik zawahał się na moment, patrząc na klucz, który lśnił w ciemności. Czy był gotów poznać sekret, którego nikt nie powinien znać?