Sypiący się z sufitu kurz, skrzypiące zapadki sceny i blask księżyca przesączający się przez witrażowe okna – właśnie tak wyglądał stary Teatr Promień, opuszczony już od lat. Wśród tysięcy pyłowych drobinek, które unosiły się w powietrzu, czterech przyjaciół, Lena, Dawid, Kamil i Asia, stali na samym środku sceny. "Nie wierzę, że naprawdę tu weszliśmy…" – szepnęła Lena, ściskając latarkę w dłoni. Jej serce biło szybciej niż zwykle, a odgłos własnego oddechu wydawał się zbyt głośny na tle cichej, nocnej ciszy. Kamil uśmiechnął się lekko. "To tylko stary teatr. Nie ma się czego bać… Jeszcze." Gdy rozglądali się po wysokich balkonach i rzędach pustych foteli, do ich uszu docierały odgłosy stłumionych kroków i echo dawnych spektakli. Dawid podszedł do kurtyny, która sennie zwisała nad deskami. "Myślicie, że za nią coś jest?" – rzucił niespokojnie, pokazując dziwną szczelinę między sceną a kulisami. Asia, która zawsze była najmniej strachliwa, wyciągnęła rękę i odgarnęła ciężki materiał. Nagle zza kulis powiał chłodny powiew. Wszyscy zamarli. Lena poczuła, jak jej skóra pokrywa się gęsią skórką. Dawid poświecił latarką przez powstałą szczelinę. Przed ich oczami ukazały się zamglone kontury schodów prowadzących w dół, do części teatru, której nikt z nich nigdy nie widział. Z głębi dobiegał dziwny, cichy szmer jakby ktoś nieopodal szeptał coś pod nosem. "No to... wchodzimy?" – Kamil przełknął ślinę, a ich spojrzenia spotkały się w półmroku. Wszystko, co dotąd przeżyli, nagle przestało mieć znaczenie. Otwierała się przed nimi nowa, nieznana ścieżka, która mogła wzbudzić całą paletę emocji: od ekscytacji po strach. Nikt nie zrobił pierwszego kroku. Powietrze wydawało się coraz cięższe, a dźwięki zza schodów – coraz wyraźniejsze. Wszyscy czekali, aż ktoś odważy się zejść jako pierwszy...