Maja i Leon uwielbiali stare książki, dziwne bibeloty i ten zapach papieru, który czuć tylko w antykwariacie Pana Horsta. Właśnie dlatego pewnego upalnego, letniego wieczoru zgodzili się pomóc staruszkowi zamknąć sklep. Gdy wybiła północ, zostali sami wśród wysokich regałów, porcelanowych lalek i zakurzonych globusów. Wiatr, który nagle zerwał się za oknem, pogasił wszystkie świece oprócz jednej – tej, która paliła się na starym, mosiężnym świeczniku. – Leon, słyszałeś to? – szepnęła Maja, przystając nagle bez ruchu. Z cienia pod dużym zegarem dziadka dobiegł ich cichy chichot. – Nie żartuj tak, Maja. Ja naprawdę to słyszałem. Nagle pokryty kurzem globus obok nich drgnął, a potem powoli się obrócił. Jego szeleszczący głos był ledwie słyszalny, lecz wyraźnie powiedział: – Szukacie odpowiedzi, dzieci? Pytania są tutaj od wieków, ale odpowiedzi trzeba znaleźć samemu. Maja zamrugała. Leon odsunął się krok do tyłu, przewracając krótkofalówkę, która cicho zapiszczała. W tej samej chwili porcelanowa lalka na najwyższej półce przewróciła oczami i westchnęła: – Lepiej się pospieszcie. On już wie, że tu jesteście. – Kto? – wychrypiał Leon, ale nikt nie odpowiedział. Zamiast tego rozległ się dźwięk kroków na piętrze wyżej. Na schodach pojawił się cień. Przedmioty zaczęły szeptać naraz tysiącem głosów: – Klucz jest schowany tam, gdzie światło gaśnie na zawsze... Zanim Maja zdążyła zapytać o cokolwiek więcej, poczuła na ramieniu lodowaty dotyk. Spojrzała wprost w ciemność, gdy cień zaczął schodzić po schodach i stawać się coraz wyraźniejszy...