Na skraju miasta znajdował się stary, gęsty las, do którego większość nastolatków bała się wchodzić po zmroku. Jednak Lena, trzynastolatka z nieposkromioną wyobraźnią, nigdy nie wierzyła w mroczne opowieści dorosłych. Pewnego wieczoru przekonała swojego młodszego brata Bartosza, by razem wybrali się na krótką wyprawę, chcąc zrobić zdjęcia sowom. Z latarkami i aparatem ruszyli w głąb drzew, śmiejąc się cicho z własnych obaw. Gdy oddalili się od ścieżki, usłyszeli coś dziwnego – delikatny, rytmiczny szelest, jakby ktoś poruszał się tuż obok, choć wokół nie było żywej duszy. Lena zatrzymała się i przygasła latarka. Przez chwilę zapadła zupełna cisza, a potem obok nich przemknęła czerwona lisica, zatrzymując się na chwilę i patrząc na dzieci z niezwykłą uwagą. Jej oczy lśniły w świetle latarki dziwnym, niemal ludzkim blaskiem. "Chyba nas nie zjadła," zażartował Bartosz, ale coś w zachowaniu zwierzęcia sprawiło, że Lena poczuła dreszcz. Gdy szli dalej, dostrzegli coś jeszcze bardziej osobliwego: wokół polany w półmroku zebrały się różne zwierzęta – sarny, jeże, a nawet dzik. Wszystkie patrzyły w jednym kierunku; nie zwracały uwagi na ludzi. Lena i Bartosz przykucnęli za powalonym pniem, próbując zrozumieć, co się dzieje. Po chwili z wnętrza ciemności wyłonił się wielki, szary wilk, na którego widok zwierzęta rozstąpiły się, jakby ustępując mu drogi. Wilk podniósł głowę, spojrzał prosto na Lenę i Bartosza, po czym przemówił niskim, głębokim głosem: "Czekaliśmy na was." Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, z gęstwiny dobiegł następny, nieznany dźwięk...