W starym, zarośniętym parku na obrzeżach miasta życie toczyło się własnym rytmem. Niewielu ludzi wiedziało, że po zmroku park ożywał, a wśród cieni przemykały małe, zręczne lisy. Stanowili własną społeczność, z jasno ustalonymi zasadami. Najstarszy z nich, Szelest, był cienisty i mądry, a jego siostrzenica, Ruda, miała opinię najbardziej pomysłowej. Obok nich był jeszcze Puszek, który często ładował się w kłopoty, ale nikt nie znał lepiej parku niż on. Pewnej zimnej nocy, gdy mgła zawisła niziutko nad ziemią, wszyscy spotkali się w swojej kryjówce pod starym klonem. Park wydawał się spokojny, lecz od kilku tygodni coś było nie tak – zniknęły dwa młode jeże i sroka o imieniu Dzwonek. Zwierzęta zaczęły się bać wychodzić po zmroku. "Może to tylko przypadek, że zniknęli?" – zapytał Puszek, nerwowo poruszając końcówką ogona. "Nie ma przypadków," odpowiedziała Ruda. "Ktoś albo coś się tu pojawiło. Musimy się dowiedzieć, co się dzieje." Szelest spojrzał na nich czujnie. "Ale musimy być ostrożni. Nikt nie wie, co czai się w najciemniejszych zakątkach parku." Tego wieczora postanowili zacząć własne śledztwo. Włączyła się do nich jeszcze sowa Koko, która widziała z góry więcej niż ktokolwiek inny, i stary jeż Gaweł, najszybszy w kopaniu tuneli. Gdy czwórka lisów przemknęła pod płotem, a Koko leciała nad nimi niemal bezszelestnie, poczuli dreszcz emocji. Wybrali się na południową część parku, gdzie ziemia była miękka od opadłych liści, a powietrze przesycone starymi zapachami. Nagle Koko sfrunęła tuż przed Rudą. "Tam, pod mostem! Ktoś się skrada!" zaszeptała, wskazując skrzydłem. W ciemności, pod łukiem starego mostu, mignęły żółte oczy. Lisy zatrzymały się w bezruchu, napinając mięśnie do skoku. Gaweł wcisnął się w liście, a Koko rozłożyła skrzydła, gotowa do lotu. Tajemnicza postać przyczaiła się, wyraźnie czekając na ich ruch. Ruda zebrała się na odwagę i wyszeptała: "To teraz, musimy zobaczyć, kto to..." W tym momencie cichy trzask gałęzi rozdarł ciszę, a żółte oczy zniknęły w gęstniejącej mgle.