Deszczowy wieczór spowijał Miasto Cieni nieprzeniknioną mgłą. Ewakuowane kamienice, opuszczone ulice i lampy, które drgały na wietrze, stwarzały wrażenie, że czas się zatrzymał. Niewielki cień przemknął pod bramą starego kina – to była Szelma, czarna sroka o błyszczącym oku i stukającym, nerwowym dziobie. Na parapecie vis-à-vis przysiadł Fen, rudawy lis o szlachetnym pysku i ogonie jak płonąca pochodnia. Obserwował ruchy Szelmy z uwagą – mieli zadanie. Ostatnimi dniami wśród zwierząt krążyły plotki: ktoś lub coś porywało ich przyjaciół. Koty znikały z dachów, szczury z nor, nawet psy milczały przy ogniskach rozpalanych w ruinach magazynów. – Widzisz coś? – skrzyżowała skrzydła Szelma, nie spuszczając wzroku z bramy prowadzącej na podwórko. Fen skinął łbem. – Ktoś tam jest. Ale to nie człowiek. Za duże cienie, za mało kroków. Nagle oboje usłyszeli skomlenie. Zza murku wyłoniła się trójnożna suczka Misza. Jej sierść była poszarpana, a w oczach czaił się strach. – Oni są wszędzie. – wyszeptała Misza. – Tylko nie patrzcie w okna. Przyciąga ich wzrok. Fen i Szelma spojrzeli po sobie niepewnie. – Musimy się dowiedzieć, kto za tym stoi. – powiedział Fen, choć drżał mu głos. W oddali, w pustych oknach najwyższej kamienicy, rozbłysnęło czerwone światło. Z mroku zaczęło wyłaniać się coś nienaturalnie wysokiego, cichego i... futrzanego. Szelma zamarła. Fen wstrzymał oddech. Misza przebiegła kilka kroków i schowała się w cieniu. – Jeśli chcemy zachować swoje miejsce w Mieście Cieni, musimy iść TAM. – szepnął Fen, wskazując na światło. Zebrali się w sobie i ruszyli, niepewni, czy zdołają wrócić, zanim będzie za późno...