Neon nigdy nie zasypiał. Miasto tętniło od świateł i hałasów, szczególnie nocami, kiedy niektórzy mieszkańcy dopiero zaczynali żyć naprawdę. W jednym z wieżowców, na poddaszu pełnym starych plakatów filmowych, trzech przyjaciół – Lena, Marcin i Tymon – spędzało nocne godziny, rozmawiając o codziennych problemach i marząc o czymś wielkim, co odmieniłoby ich życie. Wszystko zaczęło się nagłym brakiem prądu. Lampy zgasły gwałtownie, a przez okno wdarł się zimny powiew wiatru. Lena poczuła lekkie mrowienie w palcach, które nagle rozbłysły iskrami światła. Marcin, przerażony, spróbował zasłonić zasłony, lecz zamiast tego materiał sam się poruszył, jakby posłuszny jego woli. Tymon z kolei nagle usłyszał głosy – nie z zewnątrz, lecz w swojej głowie, jakby ktoś szeptał do niego z daleka. Przyjaciele przez chwilę milczeli, każdy analizując to, co się właśnie wydarzyło. Lena spojrzała na swoje dłonie, które powoli przestawały świecić. Marcin zamknął oczy, próbując dowiedzieć się, jak sterować materiałem bez dotykania go. Tymon wsłuchiwał się w nowe dźwięki, próbując odróżnić własne myśli od tych obcych. W ciszy rozległ się nagle dźwięk telefonu. Na ekranie pojawiła się nieznana wiadomość: "Wiecie, dlaczego jesteście inni? To dopiero początek. Spotkajmy się o północy na dachu Wieży Orion. Czekam. Ktoś, kto wie więcej." Przyjaciele spojrzeli po sobie z niedowierzaniem. Wiedzieli, że muszą zdecydować, czy podjąć wyzwanie. Nad miastem przetoczył się grzmot, a światła Neon zaczęły migotać, jakby coś wielkiego miało się wydarzyć właśnie tej nocy…