Julia uwielbiała nocne spacery po brukowanych uliczkach swojego miasta, ale nigdy nie spodziewała się, że pewnej nocy znajdzie coś, co zupełnie odmieni jej życie. Tym razem towarzyszył jej Michał, jej najlepszy przyjaciel, który zwykle sceptycznie podchodził do wszelkich legend i miejskich opowieści. Było późno, miasto cichło, a mgła wiła się wokół starych latarni jak srebrna wstęga. Nagle Julia zauważyła wąskie drzwi, ukryte w cieniu między zakratowanym sklepem jubilerskim a opuszczonym teatrem. — Widzisz to? — szepnęła. — To pewnie tylko jakieś zaplecze — odpowiedział Michał, ale podszedł bliżej. Drzwi emanowały delikatnym, błękitnym światłem, a nad klamką wisiała tabliczka: „Biblioteka Cieni”. Wymienili spojrzenia. Julia delikatnie nacisnęła klamkę i drzwi ustąpiły bezszelestnie, choć wyglądały na dawno nieużywane. W środku powitał ich zapach starych ksiąg, kadzidła i cichutki szmer szeptów. Ściany wypełniały półki, sięgające sufitu i wijące się jak labirynt. Cienie książek przeciągały się leniwie po podłodze, jakby ożyły w obecności gości. — Dobrze, to już dziwne — szepnął Michał, ale Julia była zafascynowana. Każda księga miała inny kolor, a ich grzbiety mieniły się migotliwymi symbolami. Nagle jedna z książek sama wysunęła się z półki i opadła na stół przy wejściu. Julia wzięła ją do rąk i poczuła delikatne mrowienie w palcach — okładka była ciepła, a litery pod palcami zdawały się drgać. — Może nie powinnaś jej otwierać — rzucił Michał, rozglądając się niespokojnie. Ale Julia już otwierała księgę. W tej samej chwili światło w bibliotece przygasło, a cienie zaczęły gęstnieć i pulsować. Ze stron popłynął cichy szept: — Kto mnie wyzwala, kto mnie czyta... niechaj pozna sekrety tej nocy... Za ich plecami rozległ się cichy trzask, a za następną półką pojawił się cień w ludzkim kształcie, z twarzą rozmytą jak mżawka na szybie. Julia i Michał zamarli. Co się wydarzy, jeśli przeczytają pierwsze zaklęcie? I czy wyjście z Biblioteki Cieni wciąż istnieje?