Cisza Boru rozbrzmiewała szeptami, które tylko nieliczni potrafili zrozumieć. Noc Kupały, najkrótsza i zarazem najgorętsza noc roku, owładnęła całą okolicę wokół wioski Leśnogród. Gdy mieszkańcy świętowali przy wielkim ognisku, trójka nastolatków – Lena, Igor i Sławko – z dala od tłumu planowała własną wyprawę. Dla nich mit o Kwiacie Paproci, kwitnącym raz w roku, był nie tylko podaniem starszyzny, lecz wyzwaniem. Las ciągnął ich do siebie od zawsze, ale dzisiaj kusił bardziej niż zwykle. Między drzewami, pod światłem księżyca, rozbrzmiewała muzyka fletu, której nie grał żaden człowiek. Igor, sceptyk z zamiłowania, powtarzał, że to tylko wiatr, lecz Lena – córka zielarki – wyczuwała, że tej nocy granica między ludźmi a czymś starszym i niepojętym jest wyjątkowo cienka. Szykowali się do wyprawy z dreszczykiem adrenaliny. Sławko, znany z odwagi i nieposkromionej ciekawości, prowadził ich ścieżką, którą wskazały mu stare legendy. Przez chaszcze i mokradła, podążali ku sercu Boru, gdzie, według opowieści babci Leny, można nie tylko odnaleźć cudowny kwiat, ale spotkać stwory, których imion nie wypowiada się na głos. W gęstwinie lasu, rozświetlonej przez pierwsze świetliki, Lena zatrzymała się nagle. Pośród paproci dojrzała coś, co mignęło błękitnym światłem. Igor zbladł, choć próbował ukryć emocje pod maską drwiny. Gdy podeszli bliżej, usłyszeli śmiech – nie do końca ludzki, nie do końca zwierzęcy. Z cienia wyłaniała się postać – wysoka, smukła, z długimi włosami przypominającymi mech. Jej oczy lśniły jak krople rosy, a na ramieniu spoczywał kruk o szkarłatnym dziobie. Postać przemówiła niskim, melodyjnym głosem: – Szukacie Kwiatu Paproci, ale on wcale nie jest tym, za co go macie. Jesteście gotowi poznać prawdę o Borze? Noc wydawała się zacieśniać wokół nich krąg, a cisza znowu zaczęła szeleścić niewidzialnymi słowami. Trójka przyjaciół zamarła w bezruchu, czując, że ta wyprawa zmieni ich na zawsze...