W najciemniejszej części puszczy, gdzie brzozy zginają się pod ciężarem mgły, a osika drży na wietrze, spotkały się dwie dusze spragnione przygody — Jagoda i Kacper. To była noc Kupały, kiedy granica między światem ludzi a istot pradawnych staje się najcieńsza. Wędrując z pochodniami przez mrok, szeptali o rusałkach i wilkołakach, śmiejąc się cicho, choć w środku czuli nutę niepokoju. Las tętnił życiem — pohukiwanie sów, ciche skrzypienie liści, dalekie wycie wilka. Wśród zarośli raz po raz mignęła im para złotych oczu, ale po chwili znikała bez śladu. Pomiędzy starymi dębami natrafili na krąg kamieni, pokrytych tajemniczymi znakami. Zatrzymali się, oczarowani. Nagle z cienia wysunęła się postać. Był wysoki, o długich czarnych włosach, odziany w coś, co zdawało się być utkane z samej nocy. Jego oczy błyszczały jak bursztyn, a głos, gdy przemówił, był niski i melodyjny, przesiąknięty echem pradawnej pieśni. — Szukacie ognia? — zapytał z uśmiechem, który mógł zwiastować zarówno niebezpieczeństwo, jak i ratunek. Jagoda i Kacper spojrzeli na siebie zaniepokojeni, ale ciekawość zwyciężyła strach. — Kim jesteś? — zapytał Kacper, ściskając pochodnię. Nieznajomy przysunął się bliżej i, wskazując na krąg kamieni, szepnął: — To miejsce nie jest tym, czym się wydaje. Tylko tej nocy można odkryć jego tajemnicę. Ale ostrzegam — wszystko ma swoją cenę. Pod stopami zadrżała ziemia. Nagle pośród trzasku płomieni pojawił się świetlisty wir, a z głębi lasu rozległo się przeciągłe, żałobne wycie wilka. Jagoda poczuła, jak ktoś łapie ją za rękę... I wtedy rozległ się huk, a światło pochodni nagle zgasło, pozostawiając ich w absolutnej ciemności.