Nina bardzo lubiła chodzić do parku, zwłaszcza kiedy w powietrzu czuć było zapach świeżej trawy. Tego dnia słońce świeciło mocno, a na niebie leniwie płynęły puszyste chmurki. Nina huśtała się na niebieskiej huśtawce, gdy nagle zauważyła coś błyszczącego pod starym dębem. Zaciekawiona, podeszła bliżej i zobaczyła mały, srebrny zegar na łańcuszku. Nie był zwykły – zamiast wskazówek miał wirujące gwiazdki! Gdy Nina dotknęła zegara, usłyszała delikatny głosik: – Ostrożnie! To zegar zatrzymujących chwil! Zza drzewa wyjrzał szop Fryderyk z niebieską kokardką na ogonie. Nina była zdziwiona, bo nigdy wcześniej nie widziała w parku gadającego szopa! – Zegar potrafi zatrzymać czas, ale trzeba wiedzieć, jak go użyć – powiedział Fryderyk, marszcząc nos. – Naprawdę? – zapytała Nina, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami. – Spróbuj, jeśli chcesz. Tylko bardzo ostrożnie – szop przekręcił zegar malutką łapką. W tej samej chwili wszystko zamarło. Wiatr przestał poruszać liśćmi, a motyl, który leciał obok, zawisł nieruchomo w powietrzu. Nina nie mogła uwierzyć własnym oczom! – Wow! – szepnęła. – Co jeszcze potrafi ten zegar? Ale zanim Fryderyk zdążył odpowiedzieć, z krzaków dobiegł dziwny szelest. Oboje spojrzeli w tamtą stronę. Coś poruszało się powoli w gęstwinie, zostawiając za sobą ślady małych łapek. Nina ścisnęła mocniej zegar i spojrzała na Fryderyka. Czy powinni zatrzymać czas jeszcze raz? A może lepiej ukryć się za dębem? Kto albo co nadchodziło przez park?