Noc była wyjątkowo cicha, nawet jak na akademickie osiedle na obrzeżach miasta. Lena siedziała przy biurku, patrząc na ciemne okno, w którym odbijało się delikatne światło jej laptopa. Próbowała skupić się na esejach, lecz od kilku dni nie potrafiła oderwać myśli od tego, co wydarzyło się w laboratorium. Od zawsze czuła, że coś ją wyróżnia, ale dopiero tam, podczas przypadkowego zwarcia, zrozumiała, jak bardzo jest inna. W jej dłoniach pojawiły się błękitne smugi światła, a metalowa półka z narzędziami zaczęła lewitować. Przez kolejne dni Lena testowała swoje umiejętności w ukryciu. Za każdym razem, gdy próbowała unieść coś siłą woli, mrowienie na skórze było coraz silniejsze, a przedmioty reagowały coraz szybciej. Jednak nie tylko ona czuła się ostatnio nieswojo. Marek, jej współlokator z sąsiedniego pokoju, od kilku dni miał dziwne sny, w których wydawało mu się, że słyszy myśli innych ludzi. Za pierwszym razem uznał to za zmęczenie i zbyt głośne rozmowy na korytarzu. Ale teraz, podczas sesji w bibliotece, nagle usłyszał w głowie wyraźny głos, choć nikt obok nie wypowiadał ani słowa. "Nie bój się tego, co potrafisz" – powtarzał mu nieznajomy głos jak mantrę. Pewnego wieczoru Lena i Marek przypadkiem spotkali się na dachu akademika. Oboje szukali samotności, ale zamiast niej znaleźli niepokój i wzajemne zrozumienie. Kiedy Marek wyznał Lenie, co mu się przytrafia, zobaczył w jej oczach ulgę i... strach. Postanowili razem odkryć, co się z nimi dzieje. Tymczasem wokół nich zaczęło dziać się coś dziwnego. Na uczelni pojawiła się nowa wykładowczyni, doktor Górska. Była zbyt uprzejma, zbyt pewna siebie i zbyt często spoglądała na Lenę i Marka podczas wykładów. W korytarzu pojawiły się plakaty o tajemniczych zaginionych studentach, a nocą przez kampus przemykały postacie w ciemnych płaszczach. Jednego wieczoru, gdy Lena eksperymentowała ze swoją mocą w pustej sali wykładowej, nagle usłyszała ciche kroki. Spojrzała w stronę drzwi i zobaczyła sylwetkę doktor Górskiej. Ich spojrzenia się spotkały. Na twarzy wykładowczyni pojawił się lekki, zagadkowy uśmiech. — Wiem, kim jesteś, Leno — powiedziała cicho. — I wiem, na co cię stać. W tym samym momencie Marek poczuł w głowie obcy, lodowaty głos: "To początek. Wybierzcie rozsądnie, komu zaufacie." Lena jeszcze nie wiedziała, czy to początek wielkiej przygody, czy początek kłopotów. Ale czuła, że tej nocy podjęte zostaną decyzje, od których nie będzie już odwrotu...