Zuzka, Igor i Lena nie mieli zamiaru siedzieć tej soboty w domu. Jednak deszcz padał tak mocno, że nawet ich kot, Puszkin, nie chciał wyściubić nosa za próg. Siedzieli więc na starych dywanach w salonie, grzebiąc w planszówkach, kiedy Zuzka nagle zamilkła i spojrzała na sufit. – Myślicie, że ten strych naprawdę jest taki nudny, jak mówi babcia? – zapytała szeptem. Lena wzruszyła ramionami, ale Igor już wstał. – Dawno tam nie byłem. Chodźmy, może znajdziemy coś fajnego. Puszkin podążył za nimi na stare, skrzypiące schody. Strych był pełen kurzu i zapachu starych książek. Przez małe okienko wpadał blady, deszczowy blask. Wśród pudeł i walizek Zuzka dostrzegła coś dziwnego – kawałek ściany tuż pod dachem wydawał się... nie na miejscu. Był czystszy, jakby ktoś niedawno go dotykał. Lena przejechała ręką po desce i poczuła, że odchyla się ona lekko. Pod nią ukrywały się malutkie drzwiczki z mosiężną klamką, na której wisiał staroświecki klucz. – Myślicie, że powinniśmy je otworzyć? – zapytała Lena, czując dreszcz ekscytacji. Igor już przekręcał klucz, który zaskakująco łatwo się obrócił. Drzwi uchyliły się, a z wnętrza powiało nieznanym chłodem. W środku była ciemność, ale czuć było coś jeszcze – jakby powietrze drgało od napięcia i dźwięków, których nie potrafili nazwać. Z wnętrza dobiegało cichutkie tykanie, a między belkami rozbłyskiwały delikatne, fosforyzujące punkciki. – Może nie powinniśmy... – zaczął Igor, ale Zuzka już schylała się, żeby zajrzeć do środka. Nagle zza drzwi coś zamigotało. Wydawało się, że przestrzeń po drugiej stronie drga, jak rozlana plama oleju na wodzie. Drzwi otwarły się szerzej, wpuszczając do pokoju zimny powiew i zapach jaśminowych perfum, zupełnie niepasujący do zakurzonego strychu. Trójka przyjaciół spojrzała na siebie, serca zaczęły bić szybciej. Nie wiedzieli jeszcze, co znajduje się po drugiej stronie tych tajemniczych drzwi – ale wiedzieli, że jeśli teraz wejdą, już nic nie będzie takie jak dawniej...