Większość ludzi uważa, że mieszkanie w zwykłym, szarym bloku na przedmieściach to nic godnego pozazdroszczenia. Lena także tak myślała – aż do dnia, w którym zauważyła, że jej kubek do herbaty poruszył się sam, gdy tylko pomyślała o gorącej miętowej herbacie. Uznała to za przypadek, ale już tego wieczora, gdy czytała starą książkę po babci, słowa na jednej ze stron zaczęły świecić delikatnym, niebieskim światłem. Lena mrugała oczami, próbując uchwycić, czy to tylko gra światła, czy może jej zmęczenie płata figle. Następnego dnia wszystko było jeszcze bardziej dziwne – okulary jej młodszego brata, Piotrka, nagle odnalazły się w zamkniętej szafce, choć godziny wcześniej przeszukiwali mieszkanie. Coś się działo. Coś, czego Lena wcześniej nie zauważała. Czy to magia? Czy to tylko zbieg okoliczności? Postanowiła sprawdzić swoje podejrzenia. Po szkole ułożyła na stole przedmioty, które codziennie służyły członkom rodziny – długopis taty, kolczyk mamy, gamepad Piotra, i swój kubek. „Jeśli to nie przypadek, coś się wydarzy” – szepnęła w myślach i usiadła naprzeciwko stołu, patrząc uważnie na przedmioty. Wtedy usłyszała cichutkie, ledwo wyczuwalne trzaski – jakby w powietrzu łamały się cienkie nitki. Przedmioty zaczęły powoli unosić się w powietrzu, obracając leniwie wokół własnej osi. Lena zamarła, nie mogąc oderwać wzroku od tego, co się działo. Z sufitu zaczęły spływać świetliste nici, oplatając przedmioty, jakby ktoś tkał niewidzialną sieć nad jej światem. Nagle drzwi do pokoju trzasnęły lekko i pojawił się Piotrek, który wpatrywał się szeroko otwartymi oczami w unoszący się nad stołem gamepad. "Lena, co tu się dzieje?" – wyszeptał, a Lena poczuła, że właśnie przekraczają granicę, zza której nie ma już odwrotu. Ale wtedy świetliste nici zaczęły drżeć, a cały pokój wypełnił się dziwnym, niepokojącym światłem...