Mieszkanie w bloku z wielkiej płyty nigdy nie było ekscytujące. Chyba że miało się szesnaście lat, paczkę znajomych o niecodziennych zainteresowaniach i umysł otwarty na rzeczy niezwykłe. Jednak czternaste piętro wieżowca na Złotej 17 właśnie stało się miejscem, w którym zaczęła się zmieniać rzeczywistość. Franek siedział w swoim pokoju, próbując rozwiązać zadanie z fizyki. Nagle poczuł mrowienie w palcach i zobaczył, jak długopis zaczyna lekko unosić się nad kartką. W pierwszej chwili uznał, że zmęczenie daje mu się we znaki. Ale wtedy długopis opadł na biurko z głośnym stuknięciem, a Franek usłyszał cichy śmiech. Obrócił się gwałtownie. To była Anka – jego sąsiadka znana z ciętego języka i jasnoniebieskich włosów. Stała w drzwiach, opierając się o framugę. – Też to widziałeś? – rzuciła. Franek skinął głową, próbując nie wyjść na idiotę. Przez chwilę zastanawiał się, czy to nie jest jakiś nowy żart ze strony Anki. – Ja... od kilku dni dzieje się coś dziwnego. Czasem potrafię przewidzieć, co ktoś powie – dodała cicho dziewczyna, zmieniając wyraz twarzy na poważny. – Chyba nie tylko my tego doświadczamy. Następnego dnia w szkole Franek, Anka, ich przyjaciel Miłosz i Ewa – najbystrzejsza osoba w klasie – spotkali się w opuszczonej świetlicy. Ewa opowiedziała o tym, jak jej telefon nagle zaczął działać bez zasilania, a Miłosz przyznał się do niepokojąco szybkiej regeneracji ran. Wszyscy czuli, że coś ich łączy. Przypadek? Zbieg okoliczności? Na zewnątrz szalała burza, a szare bloki wydawały się jeszcze bardziej przytłaczające niż zwykle. Gdy grupa przyjaciół próbowała zrozumieć, skąd wzięły się te moce, ktoś nagle zapukał do drzwi świetlicy. Głośno, zdecydowanie. Światło w pomieszczeniu zamigotało. Na klatce schodowej rozległo się echo kroków, a przez szybę w drzwiach przemknął cień – wysoki, nieznajomy. Przyjaciele spojrzeli po sobie, czując narastające napięcie. Czy ktoś jeszcze wiedział o ich tajemnicach? I czy te moce są darem... czy przekleństwem?