Lena po raz kolejny przestąpiła przez zardzewiały próg starej willi na obrzeżach miasta. Miała wrażenie, że budynek przyciąga ją niczym magnes – niby opuszczony, a jednak zawsze coś się w nim działo. Tym razem towarzyszył jej Kamil, chłopak o niespokojnych oczach i wiecznym pragnieniu nowych przygód. – Naprawdę musimy tam wchodzić? – zapytał, rozglądając się nerwowo po zakurzonym holu. Lena tylko skinęła głową. Coś ją tu wzywało, coś, czego nie potrafiła jeszcze nazwać. Przedarli się przez stertę powywracanych mebli, kierując się w głąb domu, gdzie kiedyś musiał być gabinet. Światło przeciekało przez brudne okna, rzucając nierzeczywiste cienie na zniszczone ściany. – Patrz – szepnął Kamil, wskazując na jedną z desek na podłodze. Była nienaturalnie czysta, a wokół niej kurz układał się w wirujące wzory. Pchnęli deskę. Pod nią ukryta była niewielka, metalowa klapka. Lena z bijącym sercem ostrożnie ją uchyliła. Z wnętrza wydobyło się blade światło, zupełnie inne niż to, które wpadało przez okna. Nie była to też latarka ani żadne ludzkie urządzenie. Światło było lodowate, lekko pulsujące. Zdecydowali się zejść po skrzypiących schodkach. Na końcu schodów znajdowała się stara, zakurzona szafa. Kiedy Lena uchyliła drzwi, zobaczyła nie ubrania, lecz coś zupełnie niewytłumaczalnego – błyszczącą taflę powietrza, falującą jak powierzchnia jeziora podczas burzy. – To chyba jakiś... portal – wyszeptał Kamil, nie kryjąc fascynacji. Lena poczuła w sobie mieszaninę strachu i ekscytacji. Spojrzała na Kamila, który dał jej lekki znak głową – próbujemy? Nie odpowiadając, wyciągnęła rękę w stronę falującej powierzchni. W chwili, gdy jej palce dotknęły portalu, świat wokół niej zawirował. Zmysły przepełnił hałas niezidentyfikowanych dźwięków, a powietrze zgęstniało do niemalże namacalnej substancji. Znaleźli się na skraju ogromnego, nieznanego miasta. Pod stopami mieli szkliste płyty wijące się serpentynami, po niebie sunęły nienaturalne, mgliste kształty. Nad miastem unosił się olbrzymi cień. Wtedy z wnętrza portalu padł cichy szept: – Uważajcie, nie wszystko jest tutaj tym, czym się wydaje... Lena i Kamil stali bez ruchu, czując jak za ich plecami portal powoli zaczyna się zamykać...