Siódma rano, Liceum Komedii im. Stanisława Barei. Korytarze pachniały kawą z automatu, kredą i nieświeżym żartem matematyka. Nadia, mistrzyni sarkazmu, walczyła właśnie z zaciętym zamkiem szafki, kiedy obok przemykał Bartek – samozwańczy wynalazca, który ostatnio próbował skonstruować długopis-gadżet, ale przez przypadek wysadził toast w stołówce. – To nie ja, to prawa Murphy’ego – tłumaczył wtedy pani dyrektor. Teraz znowu miał błysk w oku i kieszenie pełne przewodów. Obok nich pojawiła się Zosia – szkolna królowa memów, autorka najpopularniejszych komiksów na Facebookowej stronie klasowej. Bez zapowiedzi otworzyły się drzwi do sali fizyki, a z nich wypadł Pan Borys, nauczyciel z reputacją ekscentryka: – Czy ktoś widział mój kalkulator kwantowy? – spytał, nerwowo podkręcając swój fioletowy krawat. W tym samym momencie rozległ się niepokojący hałas: z szafek wysypały się kilogramy... popcornu. Cały korytarz wyglądał jak plan filmowy po ataku stada łakomych chomików. Nadia, Bartek i Zosia spojrzeli po sobie. Wszyscy wiedzieli, że nikt w szkole nie miał tak wyrafinowanego poczucia humoru ani dostępu do mikrokontrolerów, które mogły uruchomić wszystkie szafki na raz. No, poza Bartkiem, ale on był zbyt zajęty naprawianiem swojego długopisu, żeby zawracać sobie głowę popcornem. Nagle na tablicy pojawił się tajemniczy napis: „TO DOPIERO POCZĄTEK. CIEKAWI KTO NASTĘPNY?” Przyjaciele przysięgli sobie odkryć, kto stoi za mikrochipową aferą. Trop prowadził do pracowni robotyki, gdzie podobno ostatnio ktoś zamawiał paczkę egzotycznych tranzystorów. Wchodząc do pracowni, usłyszeli dziwny szelest – i wtedy, zza stosu kabli, wyłoniła się tajemnicza sylwetka w kapturze...