Alicja od zawsze była ciekawska. Ostatnio, gdy szkoła była już niemal pusta po lekcjach, wybrała się w miejsce, o którym mówiło się, że jest przeklęte – do starego, dawno nieużywanego skrzydła szkoły podstawowej nr 31. Korytarze tam od dawna porastały pnącza, a kurz leżał na podłodze grubą warstwą. Dla niej to było bardziej ekscytujące niż straszne. Postanowiła sprawdzić, czy plotki o dziwnej poświacie są prawdziwe. Już po kilku minutach ostrożnego przemierzania korytarzy, zauważyła, że powietrze dziwnie gęstnieje. Odgłosy szkoły ucichły za grubymi drzwiami. Dochodziło ją tylko bicie własnego serca. Nagle, po lewej, coś przyciągnęło jej uwagę – na końcu korytarza migotało światło. Alicja podeszła bliżej i zobaczyła ogromne lustro, choć nie było go tam nigdy wcześniej. Lustro wyglądało jak portal – powierzchnia falowała, odbijając nie jej twarz, lecz kolorową panoramę nieznanego miasta. W tym momencie zza rogu wysunęła się kolejna postać – Kuba, kolega z klasy, który najwyraźniej ją śledził. "Co tu robisz?" – szepnął zaskoczony. Alicja spojrzała na niego, a potem z powrotem na lustro. Ich odbicia wyglądały inaczej, jakby byli ubrani w dziwne stroje sprzed wieków. Miasto w tle pulsowało blaskiem, a od lustra biło ciepło. Bez zastanowienia dziewczyna wyciągnęła rękę i dotknęła powierzchni. Jej palce zniknęły w tafli, jakby wpadły do wody. "Nie rób tego..." – szepnął Kuba, ale sam nie mógł oderwać wzroku od portalu. Coś wciągało ich oboje, niewidzialna siła, po drugiej stronie świat mienił się feerią barw i tajemniczych kształtów. W powietrzu zawisła napięta cisza – co stanie się, jeśli przejdą na drugą stronę? Alicja spojrzała jeszcze raz na Kubę. Oboje zrobili krok naprzód. Portal zamigotał mocniej, a wokół rozszedł się niski, dźwięczny pomruk...