Lena mieszkała na skraju miasta, w cichej dzielnicy, gdzie latarnie gasły wcześnie, a ulice po zmroku należały już tylko do cieni. Choć miała 18 lat, wciąż lubiła wybiegać wieczorami na spacer, gdy świat tracił ostrość i wszystko wydawało się trochę bardziej możliwe. Pewnego chłodnego wieczoru, gdy srebrny księżyc wisiał wysoko i światło rozlewało się po dachach, Lena zauważyła coś, czego wcześniej nie widziała. Między dwoma starymi domami stała wieża. Nie była nowa ani zrujnowana, po prostu jakby wyrosła ze snu. Gdy podeszła bliżej, poczuła mrowienie w palcach. Drzwi wieży były uchylone, a zza nich dobiegał cichy szum, jakby ktoś recytował wiersz w zupełnie obcym języku. Na schodach siedział chłopak w długim płaszczu, jego włosy miały kolor nocnego nieba, a oczy odbijały blask księżyca. – Czekałem na ciebie – powiedział z uśmiechem. – Tylko ci, którzy potrafią patrzeć sercem, mogą wejść dalej. – Uniósł dłoń, a w powietrzu rozbłysły dziesiątki barwnych światełek, wirujących jak świetliki. Lena poczuła, jak jej wyobraźnia rozszerza się, wykraczając poza zwykłą rzeczywistość. Świat wokół nagle zaczął się zmieniać: ściany wieży pulsowały miękkim światłem, a na podłodze układały się dziwne wzory, których nie potrafiła rozpoznać. – To jest granica – powiedział chłopak. – Po jej przekroczeniu nic nie będzie już takie, jak przedtem. Możemy wejść razem, ale tylko jeśli się odważysz. Powietrze wypełniła muzyka, a Lena poczuła, że zaraz odkryje coś, o czym zawsze marzyła, choć jeszcze nie wiedziała, co to jest. Chłopak wyciągnął do niej dłoń. Drzwi za jej plecami nagle zatrzasnęły się z cichym kliknięciem...