Światła miasta Aurora błyszczały w ciemności jak sto tysięcy gwiazd, odbijając się od szklanych drapaczy chmur. Dźwięk samochodów, gwar ulic i śmiech ludzi wieczorem mieszały się w niepowtarzalny szum, sprawiając, że noc wydawała się tętnić życiem. To właśnie tutaj, na 33. piętrze apartamentowca Aurora Prime mieszkała Lena – studentka cyberpsychologii, która od zawsze czuła, że nie pasuje do zwyczajnych ludzi. Odkąd pamiętała, świat wokół niej wydawał się bardziej intensywny: kolory sąsiadowały z dźwiękami, a obce emocje niczym delikatny wiatr muskały jej skórę. Ale dopiero ostatnio wydarzyło się coś niezwykłego – Lena zaczęła słyszeć myśli innych osób w metrze, widzieć powidoki przyszłości w odbiciu lustrzanych szyb. Jej przyjaciel, Artur, informatyk i fan starych komiksów, nie wierzył w takie rzeczy. Chociaż był genialny w hakowaniu i rozwiązywaniu łamigłówek, uważał, że świat rządzi się logiką. Jednak pewnej nocy, gdy wracali razem z podziemnego klubu Nova, Artur zauważył, że światło w jego dłoni rozprasza mrok, tworząc zarys niewidzialnej tarczy wokół nich. Zaintrygowani, zaczęli szukać w sieci informacji o podobnych zjawiskach. Wkrótce okazało się, że nie są jedyni. Podczas spotkania na dachu z Leny i Artura, dołącza do nich jeszcze dwójka: Igor – spokojny chłopak z sąsiedztwa, który potrafi poruszać przedmiotami siłą woli, oraz Nadia – artystka o oczach odbijających barwy każdego nastroju, która potrafi zamieniać myśli w realne obrazy. Pewnego wieczora, cały zespół spotyka się na opuszczonej stacji metra, gdzie słynący z dziwacznych zjawisk tunel nagle rozbłyska światłem. Ze ścian zaczynają wyłaniać się migoczące sylwetki, których kształty trudno od razu rozpoznać. Lena czuje, jak w jej głowie rozbrzmiewa nieznajomy głos: „Czekaliśmy na was...”. Wszyscy zamarli, czując, że od tego momentu ich życie już nigdy nie będzie takie, jak przedtem.