Statek badawczy "Astraea" zawisł w bezruchu na skraju pulsującej Mgławicy Serc, gdzie fioletowe obłoki gazu tańczyły pomiędzy gwiazdami niczym kolorowe welony na balu międzygalaktycznych duchów. Trzyosobowa załoga – kapitan Anka, inżynier Emil i astrolożka Zoe – siedzieli w sterówce, wpatrując się w trójwymiarową projekcję fragmentu mgławicy. Od trzech tygodni ich misja polegała na badaniu anomalii radiowych, które nagle nasiliły się w tej części galaktyki. Emil przesunął się nerwowo na siedzeniu, śledząc dziwną sekwencję sygnałów pojawiającą się na monitorze. "Patrzcie na to. Sygnał jest złożony z powtarzających się fragmentów. To wygląda jak... alfabet?" Zoe, zawsze gotowa do rozgryzania zagadek Kosmosu, natychmiast rzuciła się nad konsolę. "To niemożliwe. Żadna znana cywilizacja w tej części Drogi Mlecznej nie mogłaby wysłać czegoś takiego. Chyba że..." Nagle pokład wstrząsnął się lekko. Świece kontrolne zamigotały, a statek otrzymał silny impuls energetyczny, wystrzeliwując wszystkich z miejsc. Kiedy sytuacja się uspokoiła, Zoe na ekranie zobaczyła coś, co zaparło jej dech w piersiach: holograficzny zarys starożytnej stacji kosmicznej, ukrytej wśród mgławicowych obłoków. Stacja wyglądała, jakby pochodziła z zapomnianej epoki – była pokryta dziwnymi symbolami i geometrycznymi wzorami, które migotały w rytmie zagadkowego sygnału. "Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałam," wyszeptała Anka. "Wygląda na opuszczoną od tysiącleci. Może to właśnie źródło sygnału?" Emil skinął głową i sięgnął po hełm. "Musimy tam wejść. To może być największe odkrycie w historii ludzkości." Załoga szybko przygotowała się do ekspedycji. Zbliżyli się do zamglonego hangaru stacji i przekroczyli próg, oświetlając wnętrze latarkami. Korytarze były ciche i ciemne, lecz po ścianach przemykały refleksy zielonkawego światła. Nagle drzwi po lewej stronie rozsunęły się bezszelestnie, a z ich wnętrza popłynął chłodny powiew powietrza. W środku zobaczyli lśniące kryształy unoszące się w powietrzu, wirujące wokół czegoś, co przypominało olbrzymi artefakt w kształcie serca. Zoe zrobiła krok do przodu. "To stąd musi pochodzić sygnał... Ale co jeśli to nie jest tylko nadajnik? Może to coś czeka na nas od bardzo dawna..." W tej samej chwili rozległ się przeciągły, metaliczny dźwięk. Artefakt rozbłysnął światłem, a cienie na ścianach zaczęły się poruszać. Korytarze stacji wypełniły się echami dawnych głosów, a czas i przestrzeń zaczęły się dziwnie załamywać wokół bohaterów. Czy wybrali właściwą drogę? Co kryje serce mgławicy Hyperiona?