W letni wieczór, gdy niebo nad mazurskimi jeziorami przybiera barwę starego srebra, Lena, Dawid i Kamil przemierzali polną drogę prowadzącą do starej chaty, którą wynajęli na wakacje. Wioska była niewielka, niemal zapomniana przez czas, a mieszkańcy – nieliczni i milczący. Jezioro, przez wszystkich zwane Pradawne, leżało wśród mgieł, które nawet w upalne dni nie znikały z jego powierzchni. Twierdzono, że mgły te są starsze niż wszystkie ludzkie opowieści. Podczas pierwszej nocy coś zbudziło Lenę. Przez okno zobaczyła, jak z mgły nad jeziorem wyłania się ledwie widoczna postać – wysoka, w długiej, białej szacie. Rano opowiedziała o tym chłopakom, ale Dawid uśmiechnął się tylko pobłażliwie, a Kamil uznał, że to efekt zmęczenia. Jednak kiedy tego samego dnia wszyscy troje zeszli z leśnej ścieżki, trafili na kamienny krąg ukryty pośród paproci. W jego środku leżała garść starych monet przysypanych świeżym popiołem. Wieczorem, prowadzeni ciekawością i nutą niepokoju, wyszli ponownie. Gdy przemykali przez las, usłyszeli cichy śpiew – nie w żadnym języku, który znali, a jednak wydawał się znajomy. Zbliżali się do jeziora, a mgła gęstniała z minuty na minutę. W pewnym momencie Lena poczuła lodowaty dreszcz. Zatrzymali się, gdy nagle spośród drzew wyłoniła się ta sama postać, którą Lena widziała nocą. Postać podniosła rękę w ich kierunku, a wiatr poruszył wodę na jeziorze, ukazując przez chwilę zatopione ruiny. W śpiewie pojawiło się imię Leny. Trwali nieruchomo, gdy ziemia pod ich stopami zaczęła lekko drżeć, a wokół nich pojawiły się tajemnicze światła, niczym świecące oczy...