Wiewiórka Lila mieszkała w starym, szumiącym dębie. Każde rano zbierała orzeszki przy leśnej ścieżce. Pewnego dnia dziupla była pusta i chłodna. Zamiast orzeszków leżało tam małe, niebieskie piórko. Obok dziupli leżał pęknięty, pusty orzech. — Kto mnie odwiedził? — pisnęła Lila. Lila dotknęła piórka i westchnęła cichutko. Przyszedł jeżyk Tutu, niósł listki jak tarcze. — Witaj, Lilo, co się stało? — spytał. Na ziemi błyszczały mokre ślady drobnych łapek. Tutu powąchał ślady i prychnął z ciekawości. Ślady prowadziły przez mchy aż do strumyka. Strumyk szeptał i niósł liście jak małe łódki. Lila i Tutu weszli na niski mostek. Pod mostkiem coś cicho chlupnęło, aż zadrżał mech. Na wodzie zakręciły się kręgi jak obrączki. Ślady skręciły w trzcinę, gdzie wisiało kolejne piórko. Trzciny zaszumiały jak szept, a wiatr ucichł. — Przygotuj ogonek do skoku — szepnął Tutu. Lila uniosła gałązki i coś poruszyło się w cieniu.