Lila miała siedem lat i wielką ciekawość. Mieszkała nad warsztatem dziadka, pełnym śrub i pudeł. Na półce stał blaszany robot, miał na imię Robo. Kot Tiko spał, zwinięty przy ciepłej lampie. Pewnego wieczoru Lila znalazła błyszczący guzik. Nie był od ubrania, tylko bardzo ciężki. Na spodzie miał znak w kształcie gwiazdy. Dziadek szepnął: „To może być z kosmosu.” Robo nagle mrugnął światełkiem i powiedział: „Cześć.” Guzik pasował do okrągłej dziurki w robocie. Lila dotknęła znaku, a pokój zadrżał lekko. Na ścianie rozsunęła się półka z narzędziami. Za nią błyszczał mały statek z oknem. Tiko miauknął i wskoczył do środka pierwszy. Wnętrze pachniało metalem i świeżym powietrzem. Na panelu migały obrazki planet i strzałki. Robo wskazał przycisk i rzekł: „Naciśnij START raz.” Lila wzięła głęboki oddech i nacisnęła guzik. Statek uniósł się, a okno pokazało niebo. Nad miastem otworzył się cichy, wirujący tunel. Z tunelu popłynął głos: „Lila, wybierz bramę.” Trzy bramy migały kolorami: czerwień, zieleń, błękit. Lila wyciągnęła rękę nad świecącymi przyciskami. I nagle coś zapiszczało tuż za jej plecami.