Mira rozszczepiła palcami resztki kurzu, które spadły z osypującego się sklepienia. Podziękowała ciszy. Od wielu godzin była sama w tej bibliotece, w sercu zabytkowego miasta Iralis – miejsca, gdzie słońce nigdy nie wschodziło w ten sam sposób dwa razy. Kamienne korytarze żyły własnym życiem, a lampy magiczne poruszały się po ścianach, rzucając cienie o kształtach zwierząt, których nikt już dziś nie pamiętał. Mira zawsze szukała tu czegoś więcej. Jej nauczyciele twierdzili, że magia jest nauką o przewidywaniu niezwykłego. Ona jednak czuła, że pośród opasłych ksiąg i zapomnianych zapisków ukryte są cuda większe niż te znane z lekcji. Tego wieczoru, gdy mgła snuła się ciężko nad miastem, Mira przeciskała się między regałami w poszukiwaniu książki o przemianach światła. Jej dłoń zatrzymała się nagle na czymś dziwnie chłodnym i szorstkim. Wysunęła z półki wielką księgę w czarnej, matowej oprawie. Pod palcami poczuła puls – jakby w środku tętniło życie. Ostrożnie otworzyła pierwszą stronę. Zamiast zapisanego tekstu, papier rozświetlił się granatowym blaskiem. Zobaczyła wirujące linie, które układały się w kształt mapy Iralis, lecz z ulicami poplątanymi, jakby ktoś je narysował od nowa. Słowa same zaczęły pojawiać się przed jej oczami: „Kto czyta, ten zmienia świat. Zanim słońce wzejdzie, możesz dokonać jednego wyboru, który odmieni wszystko.” Znieruchomiała, wpatrując się w obietnicę magii większej od wszystkiego, czego się dotąd uczyła. W tej samej chwili z głębi biblioteki rozległ się cichy szmer, a cień – ludzki, lecz niemożliwie wysoki – poruszył się pomiędzy regałami. Mira wstrzymała oddech, czekając na kolejny ruch, księgę ściskając tak, jakby zależało od niej całe jej życie…