Było coś szczególnego w powietrzu tego poranka w Szkole Podstawowej nr 39 im. Kazimierza Wielkiego. Korytarze pachniały lekko przypalonym tostem i kawą rozpuszczalną pani woźnej, a nad wejściem, niewiadomo dlaczego, wisiał różowy balonik z napisem „Impreza życia”. Główna bohaterka, Hania, była w trzeciej klasie gimnazjum i słynęła w szkole z błyskotliwej riposty, genialnych żartów oraz nieustającej walki z fizyką – zwłaszcza z równaniami. Dziś towarzyszył jej Wojtek, największy mistrz suchara w całej południowej Polsce, oraz Lena, która mówiła tylko wtedy, gdy naprawdę trzeba było. Cała trójka zasiadła przy swoim ulubionym stoliku w stołówce 7A, w której czuć już było przede wszystkim... grochówkę. – Grochówka wygląda dziś jakby była zrobiona z galaretki – mruknęła Lena, obserwując jak łyżka odbija się od powierzchni z głośnym „boing”. – To dlatego, że pani Jadwiga zamówiła wczoraj galaretkę, ale omyłkowo dodała groch – odpowiedział Wojtek, wzruszając ramionami. – Cud, że nie płonie. Nagle spośród parujących talerzy zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Najpierw groszek w grochówce Hani zaczął układać się w litery. Zniecierpliwiona Lena zerknęła do swojego kubka z kompotem i zobaczyła, że unoszą się w nim cztery wiśnie, które jakby... mrugają? – U was też coś nie tak z żarciem? – spytała Hania, próbując zrekonstruować napis, który tworzył się na powierzchni jej zupy. Literki zaczęły zbierać się w słowo: „UCIEKAJ!”. W tym samym czasie z kuchni dobiegł donośny huk. Drzwi rozwarły się z impetem i wpadła przez nie pani Jadwiga – na jej fartuchu były wyraźne ślady bitej śmietany, zielonego groszku i... brokatowych gwiazdek. – Niech ktoś zadzwoni po dyrektora! – wrzasnęła, wymachując chochlą. – Szkoła jest w niebezpieczeństwie! Grochówka żyje! Wszyscy zamarli. Lena upuściła łyżkę, a Wojtek wyjąkał: – To chyba nie jest najlepszy moment na kawał o zupie? Nagle ze stołu Hani coś zaczęło się wyłaniać. Pulsująca, zielonkawa masa podskoczyła, rozciągnęła się jak guma do żucia i powoli sunęła w stronę podłogi, zostawiając za sobą smugę świecących drobinek. Wszyscy wpatrywali się w nią jak zahipnotyzowani. Wojtek, zawsze pierwszy do głupich eksperymentów, wyciągnął telefon i szeptem zaproponował: – Może ją przegonimy piosenką disco polo? Albo zadzwonimy do MasterChefa? Ale zanim zdążyli cokolwiek zrobić, masa nagle podskoczyła i wystrzeliła w stronę drzwi na korytarz. Stołówka zatrzęsła się od potężnego ryku, a pani Jadwiga bezradnie rzuciła ścierką. – Za mną! – krzyknęła Lena, ruszając w pogoń za uciekającą grochówką. Hania i Wojtek pobiegli za nią, jeszcze nie wiedząc, że to dopiero początek największego zamieszania w historii szkoły 7A...