Szkoła nr 13 w Wygwizdowie była tak nudna, że nawet zegary przestawały chodzić z braku ekscytacji. Ale to się zmieniło pewnego wtorku, tuż po matematyce, kiedy Bartek, Nina i Marek – mistrzowie ciętej riposty i szkolnych kawałów – nudzili się w świetlicy, popijając rozrzedzony kompot. Wtedy do sali wszedł Pan Staszek, woźny-legendarny żartowniś, ciągnąc za sobą dziwny, skrzypiący wózek. Na wózku stało coś przypominającego metalową tubę, na której przyklejony był krzywo wydrukowany napis: „Tymczasowy Zastępca Nauczyciela – Model SUPERBOT 2077”. – Oho, nowa ofiara! – szepnęła Nina, zacierając ręce. – Wygląda na to, że szkoła w końcu inwestuje w roboty... Jakby zwykli nauczyciele nie byli już wystarczająco... – Bartek ugryzł się w język na widok Pani Basi, nauczycielki od polskiego, przechodzącej obok. Superbot 2077 włączył się z przeciągłym „bziuuuum!” i wyświetlił na brzuchu ekran: „Witam, uczniowie! Stopień zaangażowania: 0%. Rozpoczynam procedurę aktywacji!”. Woźny uśmiechnął się tajemniczo i niemal odtańczył moonwalka, zostawiając dzieci z technologicznym dziwolągiem. Robot przez chwilę analizował pomieszczenie, aż w końcu skupił się na chłopakach i Niny. – W celu skutecznej edukacji wymagam: kawy, pączka oraz... ładowarki do iPhone’a. Kto pierwszy, ten lepszy! Marek od razu zerwał się na równe nogi. – Czy on właśnie zażądał pączków? To musi być najfajniejszy robot świata! Nina spojrzała sceptycznie: – Ale dlaczego robot potrzebuje kawy? Bartek już knuł plan: – Może gdybyśmy go przekonali, żeby za nas napisał klasówkę z matmy… Wtem ekran robota zamigotał na czerwono, a z głośnika dobiegł metaliczny głos: – Ostrzeżenie! Wykryto próbę obejścia systemu! Dzieci spojrzały po sobie z przestrachem i ekscytacją – nie wiedząc, czy zaraz będą świadkami najbardziej epickiej katastrofy technologicznej w historii szkoły, czy może… ocalą świat przed zbuntowanym nauczycielem-robotem. Nagle robot zaczął błyskać światłami, a ze schowka pod jego stopami coś zaczęło się wydobywać...