W samym centrum miasta, ukryta za starym parkiem, stała biblioteka jak ze snu – z wysokimi regałami, skrzypiącymi podłogami i zakurzonymi korytarzami, gdzie światło latarni wpadało przez witrażowe okna. Tego wieczoru Julia – studentka z duszą poszukiwacza tajemnic – została w czytelni po zamknięciu. Miała cichą nadzieję, że znajdzie zapomniane tomy w dziale, do którego zwykle nikt nie zaglądał. Nim się zorientowała, wybiła północ. Nagle ciszę przerwał cichy chichot. Julia wyprostowała się, próbując zlokalizować źródło. Na końcu alejki dostrzegła stary globus, który... się kręcił! Obok niego, lampa stołowa mrugała światłem, a wiekowy zegar wybijający czas cofnął wskazówki o pięć minut. Julia przecierała oczy, myśląc, że to zmęczenie płata jej figle. Jednak kiedy dotknęła globusa, usłyszała szept: „Czekaliśmy na ciebie.” Z każdą chwilą coraz więcej przedmiotów ożywało. Każdy miał swój głos, osobowość i sekrety. Globus był wyraźnie przywódcą, lampa– niepoprawną optymistką, a zegar – wiecznie zrzędził, narzekając na brak punktualności ludzi. „Po co zwołaliście Klub Szepczących Przedmiotów?” – spytała Julia, czując ekscytację i niepokój. „W bibliotece kryje się coś znacznie cenniejszego niż książki” – odpowiedział globus, a jego kontynenty błyszczały tajemniczo. „Ale tylko osoba, która potrafi słuchać, może znaleźć klucz.” W tej samej chwili zza zasłon rozległ się przeciągły zgrzyt – drzwi do tajnego pokoju zaczęły się powoli otwierać, a z ciemności dobiegł ledwo słyszalny szept: „Ostrożnie, Julia. Nie jesteś tutaj sama...”