Daleko za wzgórzami, gdzie słońce budzi się wcześniej niż gdziekolwiek indziej, leży Zaczarowany Las. W tym lesie mieszkają nie tylko ptaki i zwierzątka, ale też niezwykłe stworzenia, o których mało kto wie. Tu właśnie mieszkała dziewczynka o imieniu Róża. Róża miała siedem lat, kręcone włosy i wielką wyobraźnię. Zawsze nosiła ze sobą kolorowy kapelusz i notatnik, w którym rysowała wszystko, co ją zachwyciło. Pewnego ranka, kiedy rosa jeszcze błyszczała na liściach, Róża postanowiła wybrać się na wycieczkę, by znaleźć nowy kwiatek do swojej kolekcji rysunków. Słońce świeciło ciepło, a ptaki śpiewały wesoło. Idąc w głąb lasu, Róża usłyszała nagle ciche chrapanie. Zatrzymała się i rozejrzała. Pod wielkim, omszałym dębem leżał... smok! Ale nie był to zwyczajny smok. Był cały z jasnego kamienia, a jego łuski połyskiwały jak małe lusterka. Smok chrapał tak głośno, że aż liście drżały. Róża podeszła ostrożnie i dotknęła jego łapy. Smok otworzył jedno oko i rozejrzał się zaskoczony. – Cześć! – powiedziała odważnie Róża. – Dlaczego śpisz tutaj sam? Smok ziewnął szeroko i wyjaśnił, że zgubił swój kamienny ogon podczas burzy i nie może dalej latać po zaczarowanym lesie. Bez ogona czuł się nieswój i trochę smutny. Róża pomyślała chwilę, a potem powiedziała, że mu pomoże. Wyjęła z plecaka mapę lasu, którą kiedyś narysowała, i razem z nowym przyjacielem zaczęli szukać śladów zaginionego ogona. Chodzili po mchu, zaglądali pod paprocie i przesuwali gałązki, aż nagle coś zaszeleściło w gęstwinie. Smok uniósł głowę, a Róża mocniej ścisnęła kapelusz na głowie. Przed nimi, na środku leśnej polany, pojawił się błękitny blask. Wyglądało to jak świetlista ścieżka prowadząca w nieznane... Róża i smok spojrzeli na siebie zaskoczeni. Co mogło czekać na końcu świetlistej drogi? Czy znajdą tam kamienny ogon smoka, czy może poznają jeszcze coś bardziej niesamowitego? Róża zrobiła krok w stronę blasku, a smok podążył tuż za nią...