Kajtek najbardziej na świecie lubił deszczowe dni. Wtedy mógł wspinać się po drewnianych schodach na strych u babci. Tam pachniało starym papierem, cynamonem i przygodą. Pewnego popołudnia, kiedy krople bębniły po oknie, Kajtek znów wybrał się na poszukiwania cudownych skarbów. Na strychu stały wielkie, kolorowe pudła pełne pluszaków, śmiesznych czapek i książek z ilustracjami. Kajtek przechodził między kuframi, aż nagle pod samym oknem dostrzegł coś błyszczącego. To był stary kapelusz – nie taki zwykły, tylko całkiem niebieski, z wielkim piórkiem i złotą klamrą. Kajtek delikatnie wziął kapelusz do rąk i założył go na głowę. W tej samej chwili poczuł lekkie łaskotanie w nosie, jakby stado motyli zatańczyło mu pod koszulką. Potem zobaczył, że podłoga pod jego stopami zaczyna się mienić kolorami – zielonym, żółtym, fioletowym! Zanim zdążył mrugnąć, znalazł się w całkiem nowym miejscu. Stąpał po mięciutkiej, różowej trawie, a wokół wirowały baloniki w kształcie zwierząt. Tuż obok biegały śmieszne stworki – niektóre miały skrzydła, inne kapelusze podobne do tego na głowie Kajtka. Jeden z nich, żółciutki jak cytryna, podskoczył w jego stronę i zawołał: – Cześć, Kajtku! Czy pomożesz nam dzisiaj odnaleźć Zaginiony Wietrzyk? Kajtek był bardzo ciekawy, co takiego może się wydarzyć. Już miał zapytać, jak wygląda Wietrzyk, gdy nagle poczuł, że powietrze wokół zaczyna drgać...