Julka mieszkała w żółtym domku na końcu spokojnej ulicy. Bardzo lubiła oglądać chmury przez okno i wymyślać przygody dla swojego kota. Pewnego popołudnia, kiedy Julka szykowała się do wyjścia do parku, zauważyła na wieszaku dziwną, srebrzystą pelerynkę. Była chłodna w dotyku i wyglądała tak, jakby ktoś uszył ją z mgły i promieni księżyca. Julka szybko założyła pelerynę i spojrzała w lustro. "Ojej! Gdzie są moje ręce?" – zawołała. Z rąk zostały tylko końcówki palców! Julka zaczęła się śmiać i tańczyć po pokoju, a za każdym razem, gdy się ruszała, stawała się coraz mniej widoczna. "Mam supermoc – jestem niewidzialna!" – zawołała szczęśliwa. Nie mogła się doczekać, żeby opowiedzieć o wszystkim swojemu najlepszemu przyjacielowi Filipowi, który mieszkał kilka domów dalej. Filip był bardzo ciekawy świata i uwielbiał eksperymenty. Gdy tylko Julka pokazała mu pelerynę, chłopiec aż podskoczył z radości. "Idźmy do parku i sprawdźmy, co jeszcze potrafisz zrobić!" – zaproponował Filip. W parku czekało na nich mnóstwo przygód. Wiewiórki kręciły się wokół, a wróble ćwierkały na gałęziach. Julka, ubrana w niewidzialną pelerynę, spróbowała przejść cicho między krzakami. Nagle, oboje usłyszeli dziwny, miękki szelest w gęstych zaroślach przy stawie. Coś się tam poruszało, jakby ktoś lub coś bardzo chciało, żeby dzieci ich odkryły... Julka i Filip spojrzeli na siebie z trudem powstrzymując śmiech i... ruszyli ostrożnie w stronę szeleszczących krzaków.