Jagna mieszkała przy lesie i rzece. Tego wieczoru płonęło ognisko na łące. Dzieci śpiewały i rzucały wianki na wodę. Mama wiązała zioła i śmiała się cicho. Babcia szepnęła o Nocy Kupały i Leszym. Babcia rzekła, żeby nie iść sama do boru. Jagna zobaczyła wianek, który nie płynął dalej. Stał jak zaczarowany, tuż obok trzcin. Z trzcin dobiegł cichy szept: Jagna, chodź. Jagna rozejrzała się, lecz nikt nie stał blisko. Na piasku leżał patyk z wyrytym listkiem. Takie znaki robi podobno sam Leszy. Na łodydze błyszczało maleńkie, srebrne piórko. Jagna chwyciła patyk i podeszła do trzcin. Świetliki zapaliły się i ułożyły ścieżkę. Gałązka jak ręka wskazała drogę do boru. Gdzieś cmoknęła żaba, a liście zaszeleściły. Tuż wtedy z głębi zabrzmiał niski bęben. Ścieżka ruszyła w mroku, a Jagna zrobiła krok.