Przez brudne szyby podziemnego przejścia światła miasta wyglądały jak rozmyte plamy farby na wilgotnym papierze. Lena naciągnęła kaptur głębiej na głowę i przyspieszyła kroku, a jej buty stukały głośno o mokre płytki. Było już po dwudziestej, a ona powinna dawno być w domu. Nikt z jej znajomych nie lubił tej części miasta: wokół stare biurowce, opuszczone od miesięcy, a wszędzie ślady, że kiedyś tu wrzało życie. Teraz, poza trzaskiem neonów i dalekim echem ruchu ulicznego, panowała niemal kompletna cisza. Mimo tego, jej brat Bartek i przyjaciółka Zuzka upierali się, żeby się tu spotkać. "Musimy to zobaczyć na własne oczy!" napisał Bartek godzinę temu. Lena nie była pewna, o co chodzi, ale głos jej brata zawsze miał w sobie nutę ekscytacji, która działała na nią jak magnes. Zeszła po schodach na poziom -1, gdzie spotkali się przy zardzewiałej barierce. Zuzka była już na miejscu, z nieodłącznym aparatem przewieszonym przez szyję, a Bartek pogwizdywał pod nosem podekscytowany. Lena usiadła przy nich na zimnym murku. – Okej, nie mogę uwierzyć, że tu przyszłam – mruknęła. – Po co tu jesteśmy? Bartek uśmiechnął się szeroko. – Musisz to zobaczyć. Przysięgam, to nie żart. Zuzka już robiła zdjęcia starym plakatom reklamowym, ale spojrzała na Lenę i uśmiechnęła się porozumiewawczo. – Coś się tu dzieje. Tylko nie wiemy, co… – powiedziała szeptem. W tej chwili w tunelu zgasły światła. Cała trójka zamarła. Przez kilka sekund panowała zupełna ciemność, jakby ktoś przykrył przejście czarną płachtą. Lena poczuła, jak Bartek chwyta ją za ramię. Czekała, aż oczy przyzwyczają się do ciemności, ale światło nie wracało. I wtedy… od strony schodów prowadzących na powierzchnię rozbłysło coś błękitnego. Smuga światła prześlizgnęła się po ścianie i – na ułamek sekundy – Lena zobaczyła, jak cień jej własnej ręki zapala się niebieskawą poświatą. – Widzieliście?! – wykrzyknęła, ale Zuzka i Bartek stali jak sparaliżowani, patrząc na nią szeroko otwartymi oczami. Lena odruchowo podniosła dłoń. Migotliwa energia tańczyła między jej palcami, a ona poczuła, jak coś nieznanego w niej rośnie. Jej własna skóra była jakby rozgrzana, ale nie bolało – wręcz przeciwnie, poczuła przypływ siły. Z oddali rozległ się stukot, jakby ktoś zbiegał po schodach. Światło zgasło, a tunel ponownie pogrążył się w ciemności. Lena, Zuzka i Bartek stali bez ruchu, słysząc zbliżające się kroki. Kto lub co nadchodziło, zostało zagadką – Lena jeszcze nie wiedziała, że ta noc odmieni ich życie na zawsze.