Hania mieszkała przy skraju starego boru. W chacie szeptał cicho wesoły domowik. Pilnował garnków i małej, czerwonej chustki. Pewnej nocy wiatr pachniał miodem i dymem. Z daleka błysnął zielony znak nad lasem. — To chyba kwiat paproci — szepnął domowik. — Tylko raz w roku tak świeci. Hania uścisnęła chustkę i wzięła latarkę. Mama spała, a gwiazdy mrugały nad dachem. — Pójdę na skraj, tylko na chwilkę — powiedziała. W lesie ścieżka była miękka jak mech. Paprocie szeptały, a sowa liczyła kroki. Nagle drzewo zatrzasnęło gałęzie nad Hanią. Między pniami stanął Leszy w koronie z gałązek. Miał oczy jak jezioro i głos jak liść. — Szukasz światła, dziecko? — zapytał bardzo cicho. Za jego plecami coś błysnęło i zaszurało. Hania uniosła latarkę i zobaczyła długą, złotą łuskę. Coś wielkiego poruszyło się w paprociach.