Stacja kosmiczna Oberon dryfowała na krawędzi Układu Słonecznego jak statek-widmo, od dekad omijana przez statki handlowe. Ale dla czwórki licealistów kończących praktyki naukowe – Mai, Filipa, Emmy i Alexa – była miejscem, gdzie kończyła się rutyna, a zaczynała przygoda. Wyposażeni w latarki, interkomy i ogromną dawkę ciekawości, pod osłoną sztucznego zmierzchu opuścili główny pokład i ruszyli w głąb zakurzonych korytarzy sekcji technicznej. – To tutaj podobno zaginął zespół inżynierów podczas ostatniej misji – szepnęła Emma, bardziej do siebie niż do reszty. Szum wentylacji, ich własne oddechy, echo kroków – to wszystko budowało atmosferę, która jeszcze podsycała napięcie. – Sprawdź tę mapę jeszcze raz, Filip – Mai przytrzymała drzwi prowadzące do sekcji silników. Filip pobrał starą mapę stacji z archiwum, miał ją na tablecie. – Tu powinna być tylko ściana… – mruknął, ale nagle coś przykuło jego wzrok: niewielka anomalia na planie, ledwie widoczna linia. Nie minęła minuta, gdy Alexa zauważyła wystającą z paneli ściennych dźwignię. Pociągnęła za nią, a fragment podłogi zadrżał i… ustąpił, odsłaniając schody w dół. Milczeli przez chwilę. – Idziemy? – spytał niepewnie Alex. Żadne z nich nie chciało się wycofać. Schodzili coraz głębiej, aż światło latarek odbiło się od czegoś nieoczekiwanego: drzwi z nieznanym symbolem wyrytym na matowej stali. Były ciężkie, niemal monumentalne, a powietrze wokół sprawiało wrażenie, jakby nikt tutaj nie był od dziesięcioleci. Emma, nie mogąc się powstrzymać, położyła dłoń na symbolu. Panel nagle rozbłysnął błękitnym światłem. Drzwi otworzyły się z sykiem, a ich oczom ukazało się wnętrze, którego żadne mapy nie obejmowały: pokój pełen sprzętu, hologramów i… tajemnicza, owalna kapsuła pośrodku, która sama z siebie zaczęła emitować cichy, pulsujący dźwięk. W tym momencie z interkomu odezwał się nieznany, zniekształcony głos: – „Nie powinniście tu być.” Zapadła cisza, każdy bał się wykonać kolejny krok. Co czekało w kapsule? I kto się do nich odezwał?