Budynek dawnego liceum przy ulicy Szarych Dębów stał od lat pusty, lecz dziś, pod osłoną wczesnego wieczoru, przeszedł przez niego dreszcz nieznanego. Lena, Kacper i Wiktor zjawili się tu nieprzypadkowo. Zafascynowani miejskimi legendami o ukrytej sali i mrocznych opowieściach z czasów przed zamknięciem szkoły, postanowili sprawdzić, czy cokolwiek z tych historii jest prawdą. Na korytarzu unosił się zapach starego kurzu i papieru. Ich latarki rzucały nieregularne cienie na obdrapane ściany. Gdy Lena dotknęła metalowej klamki od sali biologicznej, ta zaskrzypiała przeciągle – i ku ich przerażeniu powiedziała przytłumionym, nieco zachrypniętym głosem: — Zostaw mnie... Nie otwierano mnie od dziesięciu lat. Kacper roześmiał się nerwowo, uznając to za żart jednego z przyjaciół. Ale wtedy zza ich pleców rozległ się kolejny głos, tym razem cichszy, o dziwo bardziej wyraźny. To stara tablica, na której ktoś wyrył kiedyś imię i datę: — Lepiej nie wchodźcie. To miejsce pamięta wszystko. Nawet to, czego wy już nie możecie. Trójka spojrzała po sobie. Nie zdążyli się jeszcze otrząsnąć, gdy nagle cała sala zaczęła rozbrzmiewać chórem cichych szeptych: zardzewiałe krzesła przesuwały się same, a kreda zaczęła kreślić na tablicy niezrozumiałe symbole. Lena, bez namysłu, wyciągnęła telefon, ale ekran natychmiast się wygasił. Wiktor, który stał najbliżej okna, zauważył na szybie odbicie czyjejś postaci, mimo że nikogo tam nie było. Zza drzwi dobiegł ich stukot jakby setek małych stóp, a głos klamki zabrzmiał ponownie, tym razem znacznie poważniej: — Najgorsze dopiero przed wami. Jeśli teraz wejdziecie, już nie wrócicie ci sami. Chłód przeszył ich wszystkich. Zanim zdążyli podjąć decyzję, klamka opadła sama, a drzwi otworzyły się z jękiem na oścież, zapraszając ich do środka. W środku z ciemności wyłonił się cień, zupełnie inny niż wszystkie...